حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
نرخ اجاره مسکن باید تعرفه داشته باشد
«اجاره نشینی دیگر، خوش نشینی نیست» و در اجاره نشینی مدل ایرانی مدتهاست عبارت خوش نشینی جای خود را به واژه هایی داده است که از دل آن هیچ خبر خوشی بیرون نمی آید و اگر قرار بر این شود که راجع به آن بنویسی خبر می شود:
گزارشی مستمر و همیشگی از روند رو به رشد قیمت ها بدون هیچ ضابطه و کنترل از سوی هیچ نهاد و متولی خاص. نوشتن درباره اجاره نشینی و برای اجاره نشینی چون خبر تازه ای جز گزارش قیمتهای لجام گسیخته ندارد ، با هیچ سبک هرم وارونه ای جور در نمی آید ، جز این که هر سال و هر فصل به تاریخ سال قبل و فصل قبل نگاه کنی و ببینی آیا اجاره مسکن پایین آمده است یا نه . پاسخ این سوال ، پاسخ صریح و روشنی در تایید پایین آمدن قیمت ها ندارد که اگر داشت باید می نوشتیم اجاره نشینان از این پس می توانند با خیال راحت و تا هنگامی که خانه ای را به مالکیت خود درآورند ، بدون نگرانی سالیانه فلان درصد معقول و تابع نظم خاص به میزان رهن و یا اجاره بیفزایند اما آنچه این سالها مردم اجاره نشین را نگران کرده است نبود ضابطه در بالا رفتن قیمتها و تعرفه های اجاره بهای منازل مسکونی است و این که هیچ نهادی نیست که به وظایف قانونی خود برای کنترل سطح اجاره بها بدرستی عمل کند. این روزها در آستانه فصل گرم تابستان که معمولا نقطه اوج نقل و انتقال مستاجران است ، بار دیگر بسیاری از این قشر داغ دلشان تازه شده است و همزمان نیز بسیاری از کارشناسان و مسوولان دست اندرکار درصدد یافتن راه حلی برای آن هستند. محافل خبری هفته گذشته از زبان رئیس جمهور نقل کردند احمدی نژاد از مالکان و صاحبان خانه هایی که به اجاره می رود خواسته است حال مستاجران را رعایت کنند و به اصطلاح با آنها کنار بیایند. این اظهارنظر مسوولانه رئیس جمهور ، مردمی ترین و نجیب ترین پیشنهادی است که در این اوضاع و احوال بی خبری از اتفاقی خوش درباره اجاره نشینی ، مطرح شده است اما آیا اوضاع آنچنان هست که بتوان به رعایت حال مستاجران از سوی صاحبخانه ها امیدوار بود؛ بسیاری از مستاجران و حتی بسیاری از بنگاه داران بر این باورند وضعیت چنان نیست که بتوان به چنین تعاملی امیدوار بود. علی عبدالله پور ، شهروند تهرانی که به قول خودش گرفتار این وضعیت شده است ، می گوید: متاسفانه در بخش مسکن و بویژه در بخش مسکن اجاره ای ، صاحبخانه ها اصلا به فکر مستاجران نیستند و در این میان بسیاری از بنگاه های معاملات مسکن هم در نقش واسطه بخوبی از پس مستاجران برمی آیند و نوعی پیمان نانوشته بین این دو قشر علیه مستاجران بسته شده است . او می گوید: امسال قصد داشتم خانه ای بزرگتر برای خودم دست و پا کنم ولی هر جا رفتم در منطقه شرق و جنوب شرق تهران قیمتهای کمتر از 15 میلیون تومان رهن کامل و یا با اجاره معادل همین مقدار رهن ندیدم؛! از طرفی صاحبخانه فعلی هم به یکباره 2 میلیون تومان به مبلغ سال قبل اضافه کرده است که اصلا منصفانه نیست. وقتی به بنگاه مراجعه کردم ، گفت : ما کاره ای نیستیم ، این آقا برای خرید یکی از خانه های محل 2 میلیون تومان پول کم دارد و می خواهد از این طریق آن را به دست بیاورد. این وضعیت ، حالت کلی حاکم بر وضعیت اجاره خانه های استیجاری است که تقریبا بسیاری از مردم مستاجر از آن گله مند هستند. یعقوب علیدادیان نیز که دارای 4 فرزند خردسال و نوجوان است ، به مشکل ندادن خانه به افراد عائله مند اشاره می کند و می پرسد: «آیا ما حق زندگی در چنین وضعیتی را نداریم». وقتی از او می پرسیم فکر می کنی برای حل این مشکل چه باید کرد، می گوید: واقعا نمی دانم چه کسی مسوول این کار است و من باید جواب سوالم را از چه کسی بگیرم. تا به حال هم ندیده ام یا نشنیده ام که واقعا چه ارگانی مسوول نظارت بر این مساله و پاسخگوی مردم است.
قیمت های کاذب
قیمت های کاذب بازار مسکن استیجاری و گله مندی از آن ، نقطه مشترک بسیاری از مستاجران است. آنان معتقدند دولت و مجلس باید برای نظارت بر کار بنگاه های مسکن و بررسی شرایط اجاره منازل در تهران و سایر شهرها وارد عمل شوند چرا که به هیچ وجه قابل قبول نیست که تعداد زیادی منازل مسکونی خالی در تهران و دیگر شهرها وجود داشته باشد و اجاره بهای منازل مسکونی هر سال و گاه سالی چند بار رشد کند و رشد آن هم تابع هیچ قانونی نباشد. چندی پیش سازمان ثبت اسناد و املاک کشور از اجرای طرح ساماندهی بنگاه های معاملات مسکن خبر داد. اگرچه اجرای این طرح هنوز در هاله ای از ابهام قرار دارد اما نرخ اجاره بها و رهن منازل در تهران و به تبعیت از آن در دیگر شهرها همواره در حال افزایش است . 
گفت و گو
