گفته‌های سیروس همتی از آخرین پروژه تلویزیونی اکبر عبدی/ وقتی اکبر عبدی از صدای بمب، خنده ساخت

درگذشت اکبر عبدی، مرد هزارچهره سینما و تلویزیون ایران، جامعه هنری را در اندوهی عمیق فرو برده است. سیروس همتی، نویسنده، بازیگر و کارگردان که در آخرین پروژه تلویزیونی مشترکشان یعنی سریال سبزواران در کنار او حضور داشت، در گفت‌وگویی صمیمانه و سرشار از جزئیات انسانی، پرده از تعهد مثال‌زدنی، نبوغ ذاتی و آخرین روزهای حیات این هنرمند فقید برداشت. او عبدی را هنرمندی می‌داند که وطن‌پرستی را نه با شعار، بلکه با ایستادگی روی صحنه در زیر باران موشک به تصویر کشید.

شوک از دست دادن یک رفرنس سینمایی

سیروس همتی، نویسنده، بازیگر و کارگردان، در گفت‌وگویی پیرامون درگذشت اکبر عبدی و خاطرات همکاری با او در سریال سبزواران، به بیان ناگفته‌هایی از شخصیت حرفه‌ای و انسانی این هنرمند فقید پرداخت. همتی در ابتدای این گفت‌وگو درباره مواجهه با خبر درگذشت اکبر عبدی و حسرت ناشی از آن گفت: «با شنیدن این خبر، اندوه بزرگی بر دل همه ما نشست. اکبر عبدی بی‌شک یکی از بازیگران تکرارنشدنی در ۴۰ الی ۵۰ سال اخیر بود؛ هنرمندی که تک‌تک نقش‌آفرینی‌ها و آثارش همچنان به عنوان مرجع و رفرنس در سینما و تلویزیون شناخته می‌شوند و هرگز از یادها نخواهند رفت.»

امیدهایی که ناامید شد؛ وضعیت جسمانی عمو اکبر در پروژه آخر

وی در اشاره به وضعیت جسمی و روحی اکبر عبدی در آخرین پروژه مشترکشان ادامه داد: «ما در سریال سبزواران در کنار ایشان بودیم و باید بگویم تا پیش از این یکی دو ماه اخیر، وضعیت روحی و جسمی به شدت خوبی داشتند. با وجود اینکه همه از سابقه بیماری و مشکلات کلیوی ایشان باخبر بودیم و این بستری شدن‌ها پیش از این هم سابقه داشت، اما من به شخصه هیچ‌وقت گمان نمی‌کردم این عارضه اخیر بتواند عمو اکبر را از پا درآورد و بر توانایی و سرزندگی او غالب شود.»

تعهد در اوج موشک‌باران؛ ادای دین عبدی به مردم با حضور سر صحنه

این نویسنده، بازیگر و کارگردان با یادآوری تعهد کاری بی‌نظیر عبدی در شرایط سخت تاریخی، عنوان کرد: «امروز صحبت‌های زیادی شنیده می‌شود که هنرمند چگونه باید به وطن یا در دوران جنگ ادای دین کند. به نظر من اصلاً نیازی به شعار نیست؛ هنرمند می‌تواند به طریق دیگری پرچم وطنش را بالا نگه دارد. در زمان جنگ، تمام عوامل سریال سبزواران به جز یکی دو روز آن هم به خاطر تغییر لوکیشن، کار را تعطیل نکردند. در شرایطی که تهران زیر بمباران شدید بود، اکبر عبدی در اوج موشک‌باران سر صحنه حاضر می‌شد. آن‌هایی که ادعا می‌کنند هنرمند وطنی هستند کجا بودند؟

هنرمند وطنی واقعی یعنی اکبر عبدی که مثل یک پزشک متعهد که در بدترین شرایط و صبح و ظهر و شب به بیمارش سر می‌زند، سر صحنه حاضر بود تا در آن روزهای سخت، لبخند و خنده را بر لبان مردم بنشاند. این حضور او در شرایط بمباران، بالاترین هدف و به معنای واقعی کلمه تایید وطن، خاک و کارش بود.»

آخرین گپ‌وگفت در بیمارستان؛ ۱۵ روز پیش از پرواز

همتی درباره آخرین دیدار خود با این هنرمند پیشکسوت در بیمارستان افزود: «آخرین دیدار من با ایشان به حدود ۱۵ روز پیش در بیمارستان برمی‌گردد. همیشه از من کمترین با کلماتی بسیار محبت‌آمیز یاد می‌کرد که امیدوارم لایق محبت‌هایشان بوده باشم. ایشان صرفاً برای یک مداوای معمول کلیه بستری شده بود و من آنجا در کنارشان بودم. با وجود بیماری، به قدری خوش‌مشرب، خوش‌حافظه، متمرکز و «شارپ» صحبت می‌کرد و حضور ذهن بالایی داشت که اصلاً در ذهنم نمی‌گنجید این دیدار و این گپ و گفت، آخرین گفت‌وگوی ما باشد. از دیشب که این اتفاق افتاد، واقعاً حالم مساعد نیست؛ چرا که رفتن ایشان اصلاً باورپذیر نیست. ۶۶ سال سن برای مردمان عادی هم عمر کوتاهی است، چه رسد به هنرمند و بازیگر توانمندی مثل او.»

خلق کمدی از صدای بمب؛ جادوی بازیگری فطری

وی در تحلیل ویژگی‌های حرفه‌ای اکبر عبدی و خلاقیت‌های او سر صحنه تصریح کرد: «او یک بازیگر فطری و ذاتی بود؛ کسی که نبوغ در وجودش نهادینه شده بود و خیلی خوب از داشته‌هایش استفاده می‌کرد. مگه می‌شود بازیگری بتواند از اتفاقات پیرامونش، حتی از صدای بمبارانی که در زمان فیلم‌برداری به گوش می‌رسید، استفاده کند و در لحظه کمدی خلق کند؟ در تولید سبزواران ایشان صدای بمب‌ها را وارد بازی‌اش کرد و بداهه‌پردازی ساخت که همه ما از خنده ترکیدیم. همیشه و در هر شرایطی کار برایش در اولویت اول بود و به هنر ادای دین کرد.»

مسئول پخش انرژی در پشت صحنه

همتی با توصیف اکبر عبدی به عنوان محور اصلی نشاط در پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی تکمیل کرد: «در هر پروژه‌ای که ایشان حضور داشت، همه ما از صمیم قلب احساس شعف می‌کردیم و منتظر بودیم تا با یک دیالوگ یا بداهه در پشت صحنه یا مقابل دوربین به ما انرژی بدهد؛ گویی او مسئول پخش انرژی در کل پروژه بود. روحش شاد و یادش تا همیشه گرامی باد.»