فراسوی نیک و بد

۲. شاید بتوان گفت مهم‌ترین ملاحظه شرایط کنونی حاکم بر منطقه و عرصه بین‌الملل در نسبت با ایران است. به جهت فضای جنگ و مخاصمه با دشمن غدار آمریکایی‌-صهیونی، بی‌تردید افکار عمومی جهان و خاصه دشمنان، بر مسائل داخلی ایران بیشتر متمرکز است. وارد ساختن رسانه ملی در مناقشات بی‌حاصل که جز پالس تفرق و تشتت را به خارج کشور منتقل نمی‌کند، سبب می‌شود طمع طاعنان و معاندان به ملک و ملت ایران فزونی یابد و موتور قدرتمند و حرکت‌آفرین وحدت ملی را هم کند نماید.
۳. ملاحظه مهم دیگر آن است که رسانه ملی به جهت گستردگی کمی و تنوع سلایق اجرایی در آن، همواره طی تمام دولت‌های گذشته، ممکن است مبادرت به تولید محتوایی کرده باشد که خسروان دولتی را ناخوش‌احوال و تلخ‌مزاج کرده باشد که این موضوع برای همه دولت‌ها مسبوق به سابقه است و با این دکمه نمی‌توان کتی نو برای یک جریان سیاسی دوخت. در سایر موارد کلی نیز قاعده کار رسانه ملی یکسان بوده است. به مانند این‌که نقلی از امام شهید شود که به تاکید برخی بزرگان کشور آن را غیردقیق بدانند که بدیهی است، چون مناط و ملاک، دیدگاه و بیان صریح و بین ولی‌فقیه است، حتی احتمال تعارض می‌تواند مبنای عدم انعکاس باشد، چه رسد که در فقره اخیر موضوع توسط بزرگان ممکن است جرح شده باشد. 
۴. نگارنده که خود سابقه نقد جدی رسانه ملی را هم دارد، به‌صراحت عنوان می‌کند که تضعیف رسانه ملی کم از تضعیف ساختار نظامی کشور ندارد. رسانه ملی در مواجهه بی‌امان جنگ روانی و تبلیغی و ترکیبی جبهه استکبار یک‌تنه بار افکار عمومی را به دوش می‌کشد و شبانه‌روز در حال خنثی کردن دسایس رسانه‌ای دشمن است؛ حال در این میانه اگر به هر دلیل سیاسی یا مشی فکری، یار نیستیم، بار هم نباشیم و مرز‌های مجادله را از لندن و واشنگتن به تهران منتقل نکنیم.
۵. به هر روی، در این حدود نیم‌قرن که از انقلاب شکوهمند ایرانیان می‌گذرد «داستان، داستان رسانه ملی، روایت استقلال و اقتدار بوده است». دعوای اندرونی، زیرساخت مُمَهِّد و مُمِدّ ایران مقتدر و مستقل، یعنی وحدت ملی را تضعیف خواهد کرد.