حرف اول: دنیای آدمها مثل جعبه مداد رنگی است پر از رنگهای سرد و گرم، بیروح و با انرژی، جیغ و خنثی. هر آدمی دنیا را رنگ خودش میکند؛ سیاه، سبز، سفید، خاکستری، هر آدمی از دنیای اطرافش رنگ میگیرد؛ سرخ، بنفش، ارغوانی. دنیای زنان کارتن خواب، اما یک رنگ بیشتر ندارد؛ سیاه، یک طعم بیشتر ندارد؛ تلخ، یک نما بیشتر ندارد؛ دربهدری.