زخم بوکوحرام بر پیکر نیجریه یکساله شد

چند ساعت بعد از رفتن امینه، گروه تروریستی بوکوحرام با حمله به آن مدرسه 200 دانش‌آموز دختر را ربود. در همان شب حمله 50 نفر از آن دختران توانستند از دست تروریست‌ها فرار کنند. در همان زمان ویدئویی تبلیغاتی از دختران ربوده شده پخش شد که تاکنون دیگر هیچ خبر و تصویری از آنها در رسانه‌ها مخابره نشده است. موضوع ربوده شدن این دختران بازتابی بین‌المللی داشت و کمپینی تحت عنوان « دخترانمان را به ما بازگردانید» در سطح جهان آغاز به کار کرد.

اکنون همزمان با گذشت یک سال از ربوده شدن این دختران، سازمان عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی به ابعاد بیشتر جنایات بوکوحرام در نیجریه اشاره کرده است. به گزارش جام‌جم و به نقل از الجزیره انگلیسی، سازمان عفو بین‌الملل در گزارش خود آورده است بوکوحرام از آغاز سال 2014 حدود 2000 دختر و زن نیجریه‌ای را ربوده است. بسیاری از این زنان یا به ازدواج اجباری اعضای این گروه تروریستی درآمده یا برای جنگیدن در کنار آنها آموزش دیده‌اند.

سازمان عفو بین‌الملل در تهیه این گزارش از مستندات حدود 200 شاهد نیز استفاده کرده است که 28 نفر از آنها از جمله افرادی بودند که توانستند از دست بوکوحرام فرار کنند. سلیل شاتی، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل در این مورد گفت: مدارک وحشتناک مطرح شده در این گزارش نشان می‌دهد بوکوحرام برای پیشبرد اهداف خود از چه روش‌های وحشیانه و غیرانسانی استفاده می‌کند. این گزارش با اشاره به کشته شدن حدود 5500 نفر از شهروندان نیجریه به دست این گروه، اعلام کرد بوکوحرام مردان و پسران جوان را نیز مجبور کرده سلاح به دست بگیرند و علیه نیروهای دولتی نیجریه بجنگند. شاتی افزود: مرد و زن، دختر و پسر، مسلمان و مسیحی توسط اعضای این گروه تروریستی ربوده یا کشته شده‌اند.

گزارش دردناک یونیسف

همزمان با این اتفاقات، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف)نیز با انتشار گزارشی تحت عنوان «کودکی از دست رفته» به وضع دردناک کودکان نیجریه‌ای به‌واسطه خشونت‌های بوکوحرام پرداخته است. بنا بر این گزارش، بوکوحرام تاکنون 8000 کودک را ربوده و از خانه و خانواده‌ خود دور کرده است. بر این اساس تعداد کودکانی که در سال 2014 میلادی مجبور به ترک خانه‌هایشان شده‌اند نسبت به سال قبل از آن دو برابر شده‌ است. گزارش یونیسف می‌گوید کودکانی که تجربه اسارت در دست گروه بوکوحرام را دارند در نقاشی‌هایشان مردان مسلح، تابوت و خودروهای در حال انفجار را به تصویر می‌کشند.

این گزارش تاکید کرد: کودکان در نیجریه در معرض خطر بسیار جدی‌ای قرار دارند، زیرا درگیری‌های این کشور به بحران انسانی خطرناک و عنان گسیخته‌ای تبدیل شده است. این درگیری باعث دسترسی نداشتن کودکان نیجریه به نیازهای اولیه انسانی از جمله نیازهای بهداشتی، آموزشی و خدمات اجتماعی شده است. براساس این گزارش، کودکان نیجریه در معرض خشونت‌های شدید از تجاوز جنسی و ازدواج اجباری گرفته تا آدم‌ربایی و کشتار قرار گرفته‌اند. از این کودکان به‌عنوان بمب‌های انسانی برای انجام عملیات‌های انتحاری استفاده ‌شده و آنها را وادار به مبارزه در کنار گروه‌های مسلح ‌کرده‌اند.

براساس این گزارش، تعداد دانش‌آموزانی که مدرسه را ترک کرده‌اند از هشت میلیون نفر در سال ۲۰۰۷ به ده میلیون و 500 هزار نفر در سال جاری میلادی رسیده است. به این ترتیب نیجریه، نسبت به دیگر کشورهای جهان، بیشترین تعداد دانش‌آموزانی را دارد که ترک تحصیل کرده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل می‌گوید بوکوحرام تاکنون بیش از ۳۰۰ مدرسه را نابود کرده‌ و ۳۱۴ دانش‌آموز و ۱۹۶ معلم را کشته‌ است.

ادامه وعده‌های مسئولان

آنچه بیش از همه طی یک سال گذشته مشخص شده، ناتوانی مقامات نیجریه در نجات این دخترها و جلوگیری از وقوع حوادثی مشابه است. آنها طی این مدت فقط وعده‌هایی داده‌اند که تاکنون محقق نشده است. در تازه‌ترین این اظهارات، محمد بوهاری رئیس‌جمهور جدید نیجریه روز گذشته وعده داد برای یافتن و آزادی بیش از 200 دختر دانش‌آموز ربوده شده توسط گروه تروریستی بوکوحرام، از هیچ اقدامی فروگذار نخواهد کرد.

بوهاری که دو هفته قبل در انتخابات ریاست جمهوری نیجریه پیروز شد، اعلام کرد دولتش برای شکست گروه تروریستی بوکوحرام همه کار خواهد کرد. وی افزود: نمی‌توانم با اطمینان بگویم که این دخترها پیدا خواهند شد، اما می‌توانم قول دهم که دولتم هر آنچه را در توانش باشد، برای بازگرداندن آنها به آغوش خانواده‌هایشان انجام خواهد داد.

تنها خبر مربوط به این دختران این است که چند روز پیش یک شاهد به بی.بی.سی گفت: بیش از ۵۰ نفر از این دختران را سه هفته پیش زنده دیده است. این شاهد اعلام کرده دختران را در شهر گوزا در شمال شرقی نیجریه پیش از عقب نشینی بوکو حرام از آنجا توسط نیروهای منطقه‌ای دیده است.

جونا مادر دختر ربوده شده می‌گوید: هر روز به عکس امینه در گوشه اتاق نگاه می‌کنیم و حس بدی داریم از این‌که ما زنده‌ایم و نمی‌‌توانیم کاری برای نجات او انجام دهیم. تنها کار ما، زنده نگه داشتن امیدمان است.