اما و اگرهای حضور مجریان پایتخت‌نشین در شبکه‌های استانی

بسیاری از تهیه‌کنندگان فعال در گوشه و کنار کشور ترجیح می‌دهند در ویژه‌برنامه‌هایشان صندلی مجریگری را به یک هنرمند پایتخت‌نشین بسپارند. در این رابطه می‌توان دو برنامه مطرح خوشا شیراز (شبکه استان فارس) و زنده‌رود (شبکه اصفهان) را نام برد که به ترتیب پذیرای اجرای علی ضیا و احسان کرمی بودند. در استان خراسان رضوی نیز ویژه برنامه افطار امسال با اجرای سید مرتضی حسینی و رضا امیر احمدی روانه آنتن شد.

تجربه نشان داده که با نشستن یک مجری مطرح در مقابل دوربین برنامه‌ای محلی، تعداد مخاطبان آن به صورت چشمگیری افزایش پیدا کرده است. بیشتر مردم از آمدن یک مجری ملی به شهر و دیار خودشان استقبال می‌کنند و مشکلی با این مساله ندارند. علاوه بر این، برنامه‌های اینچنینی مخاطبان ملی هم پیدا می‌کنند. به عنوان مثال از زمانی که احسان کرمی راهی اصفهان شد، برنامه «زنده‌رود» امکان پخش از شبکه «شما» را پیدا کرد و در معرض دید همه مردم ایران قرار گرفت.

با این حال مهم‌ترین مانع بر سر حضور این افراد در شبکه‌های استانی، مخالفت تعدادی از هنرمندان آن منطقه است. بعضی به این مجریان به چشم «هوو» نگاه می‌کنند و می‌ترسند که این تازه‌واردها جایشان را تنگ کنند. آنها می‌گویند چه دلیلی دارد که یک مجری غیربومی بیاید و صندلی ما را اشغال کند؟

در پاسخ به این پرسش باید گفت اتفاقا چنین پدیده‌ای باعث رشد و ارتقای کیفیت کار شهرستانی‌ها می‌شود. هنرمندان شهرستانی وقتی حضور رقیبی قدرتمند را در کنار خودشان احساس کنند، در جهت بهتر شدن و بیشتر دانستن تلاش می‌کنند. یک مجری فارسی‌زبان متعلق به تمام مخاطبانش است و نمی‌توان با مرزبندی‌های بی‌دلیل جلوی اجرای او را گرفت. همان‌طور که در بازی فوتبال هر تیم اجازه دارد از سه بازیکن خارجی استفاده کند در برنامه‌های تلویزیونی نیز باید در را روی هنرمندان توانا باز گذاشت. البته این حضور تا زمانی موثر و سازنده است که به حذف کامل مجریان بومی آن منطقه منجر نشود. اگر قرار باشد اجرای همه برنامه‌های شهرستانی را به نیروهای پایتخت بسپارند، آنگاه دیگر استفاده از لفظ «شبکه استانی» بی‌مورد است. در یک طراحی درست و منطقی باید مجریان بومی در تمام طول سال در قاب تلویزیون حضور داشته باشند و گهگاه برای ایجاد تنوع، اجرای ویژه برنامه‌های خاص یا مناسبتی (عید نوروز، شب یلدا، ماه رمضان، اعیاد مذهبی و...) به مجریان غیربومی سپرده شود.

همچنین باید نظارتی روی دستمزدهای این هنرمندان صورت بگیرد و برای آن سقفی تعیین شود؛ چرا که بعضا تهیه‌کننده توان پرداخت دستمزدهای بالای درخواستی را ندارد و به همین دلیل حجم آگهی‌های برنامه را بیشتر می‌کند تا آنجا که برنامه مورد نظر جنبه‌های فرهنگی‌اش را از دست می‌دهد و به یک برنامه تجاری بدل می‌شود.

احسان رحیم‌زاده‌ /‌ جام‌جم