بحرانی به نام کودکان یتیم در عراق

سیف (12 ساله) یکی از این کودکان است که پدر و مادرش را در انفجار سال 2005 در استان دیاله از دست داده و خودش نیز جراحت های بسیاری برداشته است.

او به آرامی می گوید: یادم نمی آید چه اتفاقی افتاد. من بچه بودم. یک نفر مرا از آنجا دور کرد و به من گفت پدر و مادرم کشته شده اند. وقتی پدر و مادرت را در یک آن از دست می دهی دیگر زندگی معنایی ندارد.

سرپرستی «سیف» را یک دارالایتام برعهده دارد. در آنجا او بازی های کامپیوتری می کند و به موسیقی گوش می دهد و می گوید قصد دارد در آینده یک هنرپیشه شود.

هیچکس آمار دقیقی از تعداد کودکان عراقی که در اثر خشونت های این کشور آسیب دیده اند ندارد اما این نکته روشن است که تعداد این کودکان هنوز هم روبه افزایش است زیرا انفجارها و ترورها همچنان به صورت روزمره در عراق جریان دارد.

در کنار مصیبت هایی که این امر با خود دارد، تعداد زیاد کودکان یتیم یک بحران اجتماعی بزرگ را در عراق به وجود آورده است. بخصوص در کشوری که به زحمت می توان در آن  200 روانپزشک پیدا کرد. عراق با جمعیتی معادل 30 میلیون نفر به شدت نیازمند قوانینی برای حمایت از کودکان است.

مقامات این کشور می گویند کشمکش های طایفه ای مانع آن شده است که مجلس قوانین مربوط به سرپرستی کودکان یتیم را تصویب کند.

سیف در یتیم خانه ای زندگی می کند که سالها پیش «هشام حسن» آن را تاسیس کرده و با سرمایه خصوصی و کمک های مردمی اداره می کند.

هشام می گوید نمی توانسته است نسلی را نادیده بگیرد که در عراق یتیم شده و رنج می برند. وی اضافه می کند که:‌ «‌دولت حجم این مشکل را درک نمی کند»‌.

از بین 32 کودکی که هشام سرپرستی آنها را در یتیم خانه خود برعهده دارد دو برادر به نام های مصطفی (10 ساله) و مرتضی (11 ساله) هستند که مادرشان در درگیری ها کشته شده و پدرشان هم از آن تاریخ یعنی سال 2006 تاکنون ناپدید شده است.

مصطفی و مرتضی مادر «مهربان» شان را به یاد می آورند و می گویند پدرشان وقتی بود با آنها فوتبال بازی می کرد.

هشام حسن به کمک گروه اندکی که او را دراین کار یاری می دهند سعی می کند رفتار خوبی با این کودکان داشته باشد. در آنجا اتاقی برای نقاشی و اتاقی برای کامپیوتر وجود دارد.

کودکان وقتی تکالیف درسی شان را انجام دادند حق دارند به این اتاق ها بروند. درآنجا به کودکان خیاطی و سایر حرفه ها نیز آموزش داده می شود.

خلاصه اینکه یتیم خانه «هشام حسن»، کودکان را تشویق می  کند تا پس از این تجارب تلخ آینده بهتری را برای خود بسازند.

وی می گوید:‌ اگر به این بچه ها رسیدگی نشود تروریست ها از آنها سوء استفاده خواهند کرد. وقتی بزرگ شدند این ها تبدیل می شوند به بمب های انتحاری و امنیت و آینده کشور را تهدید می کنند.

در طرف دیگر بغداد، پایتخت عراق، یک مرکز دولتی برای ایتام تاسیس شده است که کودکان 12 تا 18 ساله را در خود جای داده است.

مصطفی که یکی از این کودکان بوده و امروز 17 سال دارد می گوید: من احتیاج به روان درمانی دارم. ما درآینده همه مان به افرادی جنایتکار تبدیل می شویم زیرا هیچ چیز امیدوار کننده ای وجود ندارد.

مصطفی می گوید وقتی 12 ساله بود پدر و مادرش را در اثر یک انفجار از دست داده و بعد به یتیم خانه آمده است وی می افزاید:‌ «احساس می کنم مثل یک پرنده در قفس هستم. آرزو می کنم کسی بود که به حرف های ما گوش بدهد»‌.

دراین یتیم خانه که به «دار الوزیریه»‌ موسوم است 52 پسر درمکانی وحشتناک و مخروبه زندگی می کنند. کسی به حیات رسیدگی نمی کند و توالت ها نور کافی نداشته و درهایشان همه شکسته است. کودک هشت ساله ای با شرمساری می گوید: «دلم می خواست اینجا جای خوبی بود»‌. 

«‌داریا یارا»‌ مسوول یتیم خانه ها در وزارت کار و امور اجتماعی می گوید او و همکارانش نهایت تلاش خود را می کنند. 

وی می افزاید: ما بدون خستگی شبانه روز کار می کنیم تا این شرایط بهبود یابد اما بودجه ای که به کار ما اختصاص داده اند خیلی محدود است. درکشور عراق نظام تامین اجتماعی باید به کلی اصلاح شود.

این مقام مسوول تصریح کرد: هرچند این یک مساله انسانی است اما ظاهرا برای مجلس اولویتی ندارد. ما احتیاج به قوانین لازم و بودجه کافی داریم تا بتوانیم با مشکلات موجود مقابله کنیم.

«‌داریا یارا» نیز درباره آینده این کودکان ابراز نگرانی کرده و می گوید: اگر درباره این کودکان سهل انگاری شود آنها درآینده اهدافی در دسترس تروریست ها خواهند بود و آنها خواهند توانست از بین اینها سربازگیری کنند.

منبع : ‌بی بی سی عربی