پیاده رو‌ها جاذبه گردشگری اند

عبور و مرور هر فردی بدون خودرو تنها از طریق پیاده‌رو ممکن است و البته در پیاده‌روهای نابهنجار شهرهای بزرگ کشورمان عبور از طریق پیاده‌رو هم چندان ممکن نیست.

به عبارتی مفهوم امروزی پیاده‌رو چیزی غیر از مفهوم حقیقی آن است. آن آرامشی که در گذشته از راه رفتن در پیاده‌رو به دست می‌آمد جای خود را به استرس، عصبانیت و خستگی داده و همه اینها ناشی از معضلات موجود در این بخش از فضای شهری است.

اختلاف سطح ارتفاع در پیاده‌رو‌ها، مسیرهای مسدود شده توسط مصالح و نخاله‌های ساختمانی، پروژه‌های عریض و طویل در دست ساخت در حاشیه پیاده‌روها، حفر پیاده‌رو برای لوله‌کشی شهری، عرض کم پیاده‌روها، توقف وسایل نقلیه شخصی در پیاده‌رو، عبور موتورسواران و... همه اینها از مشکلات پیاده‌روهای امروزی است که شهرهای بزرگ با آن روبه‌رو هستند.

در این میان پیاده‌روها نخستین خط ارتباطی گردشگر با جاذبه‌های شهری هستند و نبود ساماندهی در آنها تاثیرات مخربی در روند گردشگری خواهد گذاشت. پیاده‌رویی که خسته‌کننده باشد و حرکت در آن با آرامش انجام نشود، نمی‌تواند محرک مناسبی برای ادامه مسیر و کشف جاذبه‌های دیگر در شهر باشد. چنین پیاده‌رویی گردشگر را خسته و سرعت حرکت او را برای اجرای برنامه‌ریزی‌هایی که در سفر دارد کم می‌کند.

از سوی دیگر پیاده‌روها باید بتوانند به تنهایی نقش موثری در جذب گردشگر داشته باشند. وجود سنگ‌فرش مناسب با اقلیم و فرهنگ که در نگاه گردشگر پاسخگوی حس زیبایی پسندانه او نیز باشد بخشی از جاذبه‌های شهری است که نبودش کاملا محسوس است.

چیدمان در پیاده‌روها نیز با توجه به بافت منطقه و کارکرد خیابان از اهمیت برخوردار است. مبلمان شهری نیز بخشی از آرایش شهری توام با احساس آرامش به گردشگر است که اگر درست انجام شود جاذبه و در غیر این صورت دافعه در گردشگری است.

درختکاری و گل‌آرایی در مجموع هر آنچه که به فضای سبز مربوط است، می‌تواند امکان مناسبی برای تلطیف روح گردشگر و باقی‌ماندن او در محیط را فراهم کند. اگرچه به نظر می‌رسد که در روند صنعتی شدن جوامع، پیاده‌روها دیگر آن پیاده‌روهای گذشته نیستند اما همین صنعت نیز می‌تواند جاذبه‌های جدیدی همپای خودش را حتی در خلق پیاده‌روهایی جذاب که یکی از فاکتورهای توسعه گردشگری شهری است، ایجاد کند که در کشور ما این چنین نیست.