خودتان هم باید گامی بردارید

یاد دوم: در کمد لباس‌ها را که به هوای خانه تکانی باز می‌کنیم، پر از تن‌پوش‌های رنگارنگی است که هر کدام خاطره‌ای از جشنی یا سوگی را با خود یدک می‌کشند اما اگر به آخرین باری که آنها را به‌تن کردیم فکر کنیم، می‌فهمیم این خاطره، مربوط به چندین سال پیش است و زمانی طولانی، شاید به اندازه عوض شدن یکی دو تقویم یا بیشتر، آنها را نپوشیده‌ایم.

کمد لباس‌های ما اگر چه از تن‌پوش‌هایی دست‌نخورده شلوغ شده است، کسانی در اطراف‌مان وجود دارند که در آرزوی لباس‌های نو منتظر معجزه‌اند و ترجیح می‌دهند سیزده روز نوروز را در خانه پنهان شوند.

نو شدن سال برای آنها یعنی بغضی که سال‌هاست گریه نمی‌شود! نگوییم کسی را با این وضع در اطراف‌مان نمی‌شناسیم! آنها آدم‌هایی نامرئی از جامعه ما هستند که عزت نفس‌شان اجازه نمی‌دهد از فقرشان برای غریبه‌ها دم بزنند، اما نیت‌مان که خیر باشد، چشم‌مان به دیدنشان روشن خواهد شد.

یاد سوم: سال نو وقتی خوش است که شیرینی آن با همه ایرانی‌ها تقسیم شده باشد اما کسانی هستند که تنهایی، سهم‌شان را از شادی نو شدن سال اندک کرده است. نرسیده به سال تحویل، ساکنان خانه‌های سالمندان و آسایشگاه‌های بیماران روانی و معلولان، بیمارانی که برای نوروز مرخصی یا ملاقات‌کننده‌ای ندارند و در بیمارستان‌ها ماندگار شده‌اند و کودکانی که از نعمت داشتن پدر و مادر محروم شده‌اند را نیز به یاد آوریم.