بنا: اگر دست خودم بود نیم ساعت گریه می‌کردم

شادی من به خاطر 4 مدال طلایی بود که قولش را به مردم داده بودم.

ما در 32 سال گذشته فقط 2 طلا در سنگین وزن داشتیم که آن هم در دو دوره مختلف به دست آمده بود و هیچ گاه سابقه نداشت که در یک دوره این تعداد طلا به دست آوریم. تازه یکی از همان دو مدال را هم سوخته‌سرایی گرفت که اصلا آزادکار بود. به عبارتی تنها فرنگی‌کاری که توانسته بود تا به امروز برای ایران در این بازی‌ها طلا بگیرد محسن سبزعلی بود که سال‌های زیادی از آن می‌گذرد.

من از بابت این 5 مدال خوشرنگی که کسب کردیم واقعا خوشحالم. البته این موفقیت فقط روی زحمت من به دست نیامده، چون مربیان دیگر هم زحمت کشیدند، فدراسیون هم خیلی حمایت کرد و از همه مهم‌تر این خود بچه‌ها بودند که از جان و دل برای این افتخارآفرینی تلاش کردند. در این میان فقط یک تلخی برای من باقی ماند و آن شکست حمید سوریان بود.

ببینید هر قهرمانی یک روز بد دارد که روز بد حمید هم، آن روز بود. او باخت، اما شاید این نتیجه دوباره او را به حرکت دربیاورد. آنچه برای من واضح است این‌که حمید سوریان در اینجا به هیچ وجه خودش نبود.

اصلا چنین حرفی درست نیست. خیلی از قهرمانان دنیا در سال در چند مسابقه بزرگ شرکت می‌کنند و حمید مشکلی از این بابت ندارد.

به هر حال سوریان باخته است و چون او یک قهرمان ملی به حساب می‌آید، برای مردم اهمیت زیادی دارد. ما هم مطمئنا پس از بازگشت از چین جریان این شکست را آسیب‌شناسی خواهیم کرد، اما نه در رسانه‌ها بلکه در خانواده کشتی، چون دوست نداریم این شکست بیش از آن چیزی که هست بزرگ جلوه کند. حمید در المپیک هم باخت اما پس از آن آمد و دو طلای جهانی گرفت. با این باخت هم دنیا زیر و رو نخواهد شد. در این میان یک خواهشی هم از بعضی‌ها دارم که برای حمید سوریان دایه مهربان‌تر از مادر نشوند. اینجا در کادر فنی هستند کسانی که دلشان برای سوریان بسوزد و خیر و صلاح او را بهتر تشخیص بدهند.

خدارا شاهد می‌گیرم اگر بخاطر بچه‌ها نبود می‌خواستم همان لحظه یک گوشه‌ای را گیر بیاورم و نیم ساعت گریه کنم. این را از مربیان تیم می‌توانید بپرسید. احساس من نسبت به حمید زیاد است، اما کار مدیریت و مربیگری تیم این اجازه را به من نمی‌داد که ناراحتی‌ام را در شرایطی که دو فرنگی‌کار دیگر تیم به فینال رسیده بودند بروز دهم.

کشتی‌گیران ما در آسیا فقط در دو حالت می‌بازند. یا با اشتباه خودشان یا با ناداوری. فرشاد علیزاده هم به اشتباه خودش باخت، چون حریف ژاپنی اصلا در مقابل او حرفی برای گفتن نداشت. البته او چوب 20 ماه دوری از میادین بین‌المللی را هم خورد وگرنه در وزن 74 کیلوگرم او یک سروگردن بالاتر از دیگر حریفانش بود و به راحتی می‌توانست طلایی شود. با این حال فکر می‌کنم فعلا باید به شیرینی‌های این 4 طلا فکر کرد.

کشتی‌های بابک قربانی بیشتر از همه به دلم نشست. امید نوروزی واقعا حریفان خوبی داشت و برای رسیدن به طلا مسیر سختی را سپری کرد، سعید عبدولی و طالب نعمت‌پور هم کشتی‌های خوبی گرفتند، اما طلای بابک قربانی چیز دیگر بود و شیرینی دیگری داشت.

چون او جایگزین کسی شده بود که در مسابقات جهانی یک فوق ستاره بود. از روزی که ما تصمیم گرفتیم علی اکبری را یک وزن بالاتر ببریم تا قربانی در 96 کشتی بگیرد، تا همان دیروز، انتقادهای زیادی از من شد و همه می‌گفتند این کار ریسک بزرگی است و یک طلای مسلم از دست کشتی فرنگی خواهد رفت، اما من آنقدر به توانایی‌های بابک اعتقاد داشتم که می‌دانستم او می‌تواند جایگزین خوبی برای امیر باشد و خوشبختانه امروز نتیجه این تصمیم درست را همه دیدند.

من از شما خواهش می‌کنم که این حرف را نزنید. موفقیت کشتی ایران در بازی‌های آسیایی زمانی تکمیل می‌شود که آزادکاران هم مثل فرنگی‌کاران صاحب مدال‌های رنگارنگ شوند.

بهترین روز زندگی من زمانی است که در المپیک بتوانیم مدال‌های خوش رنگ بگیریم. 4 سال پیش که این راه را در پیش گرفتیم در بازی‌های آسیایی دوحه 4 نقره و یک برنز گرفتیم و حالا آن 4 نقره تبدیل به طلا شد. من مطمئنم اگر در حضور من در تیم ملی وقفه نمی‌افتاد در المپیک 2008 هم می‌توانستیم طلا بگیریم، اما می‌پذیرم که حتما حکمتی در کار بوده تا من بازگردم و این بار برای المپیک 2012 تیم را آماده افتخارآفرینی کنم.

همدلی، رفاقت و ایمان به توانایی‌هایی که داریم.