صدای فارس... پیشتاز نمایش‌های رادیویی

چندمین دوره‌ای بود که از صدای مرکز فارس، گروه نمایشی شما در جشنواره صدا شرکت می‌کرد؟

چند سالی هست که کارهای نمایشی‌مان حائز رتبه‌های خوبی شده است. سال گذشته خانم بهرامی شاد را داشتیم که به خاطر نمایش بومی عروسک (عشق منهای من)‌ مورد تقدیر گروه ارزیابی صدای مراکز قرار گرفت و برگزیده شد و در کنار این نمایش «یک شیوه متفاوت» داشتیم که آقای میلاد اکبرنژاد آن را نوشته بود و اکثر هنرمندان تئاتر هم با نام وی آشنا هستند. آن نمایش هم در زمینه نویسندگی، تهیه‌کنندگی و بازیگری امتیازهای بسیار بالایی آورد و مورد تقدیر گروه داوران صدا قرار گرفت. گروه نمایش مرکز فارس در حال‌حاضر از جایگاه خوبی برخوردار است و این به‌دلیل همدلی و دوستی و صمیمیت اعضا و همراهی مدیران ما آقایان طلایی، نجابت و سیروس بوده است که این میدان را برای دوستان ما باز گذاشتند و با وجود مشکلات مالی که در مراکز وجود دارد، توانستیم از پس این مهم برآئیم و درخشش نمایش «بی‌گناه» در یازدهمین جشنواره بیانگر این موضوع است.

«بی‌گناه» برگرفته از یک نمایشنامه خارجی بود با نام «قاطر روباه است» که آقای ابراهیم امینی آن را بازنویسی و ترجمه کرد. موضوع این نمایش مربوط به سیستم قضایی کشور آمریکاست و روایتگر جریان قتلی است که در یک خانواده و در زمان جنگ جهانی رخ داده و فرد بی‌گناهی به اتهام قتل بازداشت شده است و بعد از گذشت سال‌ها کارآگاهی تلاش می‌کند تا با اثبات اشتباه سیستم قضایی، بی‌گناهی آن فرد را اثبات نماید.

برای افکت‌های زمان جنگ با تبادل نظری که با سپاه انجام دادیم، صداهایی از تردد ماشین‌های قدیمی و نظامی و دیگر افکت‌های مربوط به جنگ را ضبط کردیم و می‌توانم بگویم اکنون آرشیو بسیار خوبی از افکت‌های جنگی را در اختیار داریم. به‌طور کلی به دلیل سابقه‌ای که رادیو فارس در کل کشور دارد، آرشیو ما یکی از قدیم‌ترین‌هاست، اما افکت‌های جنگی و صداهای امروزی را کمتر داشتیم. ازاین‌رو از چند سال پیش به این فکر افتادیم که بیشتر افکت‌ها را خودمان تولید کنیم. خانم طاهره اسلمی همراه آقایان سیدهادی و سیدعلی حسینی نیز تلاش بسیار کردند که آرشیو مرکز فارس را تکمیل کنیم.

خیر، در مرکز فارس تنها گروه نمایشی ما که در جشنواره نیز حاضر بود، فعالیت‌ دارد. البته چند ماهی است که آقای حسن شاهی نیز به عنوان تهیه‌کننده به جمع ما پیوسته است. وی که از قدیمی‌های مرکز است، در تولید آرم استیشن چهره‌ای شناخته شده در کشور است، ولی امسال نمایش را شروع کرد و از تجربیات ایشان بسیار استفاده کردیم. از طرفی با توجه به این که مراکز، نیروهای بازیگرشان زیاد نیست، در جاهایی که به صداهای جدید نیاز داریم، از هنرمندان تئاتری هم استفاده می‌کنیم و با تستی که از آنها گرفته می‌شود و دوره آموزشی را که طی می‌کنند، وارد گروه نمایشی رادیو می‌شوند.

بله، مثلا نمایش «عشق منهای من» جزو کارهای بومی و با لهجه شیرازی تولید شده بود که زمان ‌روایی آن به 40 سال قبل و اوج مبارزات مردم سرزمین فارس برمی‌گشت یا کاری دیگر که از باورها و ضرب‌المثل‌های اصیل شیرازی استفاده می‌شد که خانم بهرامی شاد این کار را برایمان نوشته بودند.

واحد تحقیقات مرکز در کنار نظرسنجی‌هایی که از تهران می‌رسد، نشان می‌دهد که نمایش صدای فارس با توجه به سال‌های کاری‌اش مخاطبان خاص خود را پیدا کرده و با توجه به ارتباطی که ازطریق تلفن با مخاطبانمان داریم، متوجه می‌شویم که کدام نمایش‌ها جای خود را در میان مخاطبان باز کرده است. سال گذشته کاری به مناسبت ایام محرم پخش شد و برایم جالب بود که ما مجددا برای سری نمایش‌های محرم 89 آماده می‌شویم، شنونده‌هایی از رشت، قزوین و اصفهان تماس می‌گیرند و می‌خواهند CD آن نمایش را برایشان بفرستیم و این نشان می‌دهد که شنونده‌های ما با این نمایش‌ها انس گرفته‌اند و کارمان مورد قبولشان بوده است.

فرکانس صدای فارس در شهرهای اطراف بخوبی دریافت می‌شود. از طرفی شنونده‌های دائمی از بندرعباس، بوشهر، اصفهان، یزد و... داریم. شنونده‌هایی که با ما ارتباط دائم دارند و از نظرات و انتقاداتشان در برنامه‌ها استفاده می‌کنیم. علاوه بر این که صدایمان از طریق ماهواره پخش می‌شود، دوستان از طریق اینترنت نیز به‌نشانی WWW.Radio?Fars.ir می‌توانند برنامه‌های این شبکه را بشنوند.

ما در گروهمان چهره‌هایی داریم که سال‌هاست مورد توجه مرکز تهران هستند و برای همکاری با شبکه‌های سراسری دعوت شده‌اند. البته امسال در جشنواره یازدهم آقای صوفی قول دادند بخش ویژه‌ای را برای پخش نمایش‌های مرکز فارس در شبکه‌های جوان و فرهنگ باز کنند. به هر حال ظرفیت‌ها و توانمندی‌هایی در مراکز وجود دارد و اقداماتی باید صورت گیرد که کار این دوستان و آثار فاخرشان در کل کشور نمود پیدا کند. بسیاری از چهره‌های فعال در تهران متعلق به شهرهای دیگر هستند و به دلیل تعصبی که دارند، نمی‌خواهند از محل تولدشان دور باشند و فکر می‌کنم به جای این‌که برنامه‌سازان را از مراکز به تهران دعوت کنیم، بهتر است کارهایشان را در رادیوهای سراسری پخش کنیم یا زمانی برنامه‌سازان تهران به مراکز بیایند و با امکانات آنها آشنا شوند و تعاملی گسترده‌تر به وجود آید و بتوانیم در این دهکده جهانی از امکانات یکدیگر استفاده کنیم.