جامعه سالم نیازمند همکاری بین بخشی

به طور مثال، اولین گام در جهت بهبود سلامت که تامین بودجه و اعتبار است هر ساله در هیات دولت و پس از آن در مجلس شورای اسلامی مورد بررسی و تصویب قرار می‌گیرد و اتفاقا پیشنهادات وزارت بهداشت درخصوص تعیین سرانه معمولا با آنچه که تصویب می‌شود چندان نزدیک نیست.

در حوزه بیمه و تعیین تعرفه‌های پزشکی بخش خصوصی نیز معمولا اختلاف نظراتی بین دیدگاه‌های وزارت بهداشت و آنچه که اعلام می‌شود،وجود دارد اما هدف این یادداشت خصوصا که به مناسبت هفته سلامت نوشته می‌شود، بیان این اختلاف نظر‌ها نیست.

امروز روز پنجم هفته سلامت به اسم شهر سالم، همکاری بین بخشی و همبستگی اجتماعی نام گرفته است.

شهر سالم مسلما متاثر از جامعه‌ای سالم خواهد بود آن‌هم در جوامع کنونی که به شدت به سمت شهر نشینی پیش می‌روند. در واقع پیش‌بینی شده است تا سال2030 جمعیت شهرنشین به 75 درصد و تا سال 2050 به بیش از 80 درصد افزایش یابد که در کشور ما در حال حاضر آمار جمعیت شهری به 70 درصد از کل جمعیت می‌رسد.

کارشناسان حوزه سلامت بر این اساس بر توجه به امکانات و تسهیلات بهداشتی، سلامتی، رفاهی و اجتماعی همزمان با توسعه شهرنشینی تاکید فراوان دارند؛موضوعی که نیازمند همکاری‌های همه بخش‌هاست و نمی‌توان کفه مسوولیت‌هایش را فقط به سمت وزارت بهداشت سنگین کرد. در همین خصوص از سال 1372 الگوی «شهرهای دوستدار سلامت» از سوی سازمان جهانی بهداشت ارائه شده است.

این روش الگویی است که مسوولان محلی در سطح استان، شهرستان یا حتی منطقه‌ای از یک شهرستان برای معضلات تهدیدکننده سلامتی شهروندانشان گزارشی ارائه می‌کنند.

بر این اساس یک شهر سالم باید از لحاظ بیماری‌های غیرواگیر، تغذیه سالم و فعالیت فیزیکی مناسب کنترل شود.

جامعه سالم و به تبع آن شهر سالم باید از همه فاکتور‌های سلامتی نظیر پاکی هوا، ایمنی در حوادث ترافیکی ، تامین سلامت روان شهروندان ، جامعه‌ای بدون دخانیات و اعتیاد و صد‌ها فاکتور سلامتی دیگر بهره‌مند باشد که دسترسی به آن بدون شک نیازمند تلاش جمعی و بین بخشی است.

مستوره برادران نصیری
گروه سلامت