ایستگاه آرامش

کندن موها از روی وسواس

خانم الف 24 ساله، از 17 سالگی دچار وسواس کندن مو شده است. رفتار مشخص کندن مو در او زمانی آغاز شد که در دبیرستانی با فضای رقابتی شدید، درس می‌خواند و از این‌که شاید در دانشگاه مناسبی قبول نشود رنج می‌برد. در تمام این مدت موهای فرق و کناره‌های سر و ابرویش را می‌کند و البته کندن مو را از دوستان و خانواده‌اش مخفی می‌کرد، زیرا فکر می‌کرد که آنها فکر خواهند کرد دیوانه شده است. درضمن والدینش از فرزندان خود از لحاظ تحصیلی انتظار بالایی داشتند و به همین دلیل در دوران کودکی بشدت از خودش انتقاد می‌کرد و از شکست می‌ترسید. او خیلی دوست دارد که بتواند این عادت آزاردهنده را کنار بگذارد.

کد خبر: ۲۸۱۵۳۶

بررسی مشکل

وسواس کندن مو اختلال مزمنی است که مشخصه آن کندن مکرر مو تحت تاثیر تنش فزآینده‌ای است که کما بیش سبب از دست دادن مو می‌شود و این کاهش موها معمولا برای دیگران محسوس است، اما همیشه این‌طور نیست. این اختلال در دو گروه دیده می‌شود. نوع وخیم‌تر و مزمن اختلال در اوایل تا اواسط نوجوانی شروع می‌شود و نسبت ابتلای مونث به مذکر در این نوع 9 به یک است. البته نوع دیگر این اختلال در کودکی شروع می‌شود و در این نوع نسبت ابتلای پسرها و دخترها یکسان است. حدود 40 34 درصد بیماران در مقاطعی موهای کنده شده را جویده یا می‌بلعند و در نتیجه بعضی از آنها دچار مشکلات گوارشی مانند انسداد روده می‌شوند.

در بیشتر از یک‌چهارم موارد شروع این اختلال با موقعیت‌های پراسترس ارتباط دارد. آشفتگی در روابط مادر کودک، ترس از تنها ماندن و ... از این دسته هستند. پیش از اقدام به کندن مو، بیمار دچار حس فزاینده‌ای از تنش می‌شود و با کندن مو احساس رضایت یا تسکین به وی دست می‌دهد. در این اختلال اگرچه همه مناطق بدن ممکن است درگیر شود، اما کندن موی سر شایع‌تر از همه است.

درمان

در مورد بهترین درمان برای وسواس کندن مو اتفاق‌‌نظر وجود ندارد. درمان معمولا با همکاری روانپزشک و متخصص پوست انجام می‌شود. روش‌های روان دارویی که به کار گرفته می‌شوند، عبارتند از استروئیدهای موضعی، داروهای ضداضطراب و ضدافسردگی، داروهای سروتونوژیک و ... البته برای انتخاب روش درمانی مناسب بهترین راه مشورت با روانپزشک مربوطه است.