شاید فردا سرمربی نباشم

هر چه باشد مسابقه‌های قهرمانی جهان که قرار است مهر ماه امسال برگزار شود مهم‌ترین آوردگاه دنیای تکواندو محسوب می‌شود و در آن، قریب به اتفاق کشورهای دنیا تیم می‌دهند.

ایران که همواره پس از کره جنوبی، دومین قدرت برتر این رشته در دنیا محسوب می‌شود در این میدان مهم، رقیبان نزدیک و قدرتمندی چون مکزیک، اسپانیا، روسیه، مصر، ایتالیا، آمریکا، ترکیه، آذربایجان، کانادا، فرانسه و حتی تک‌ستاره‌هایی قدرتمند و غیرقابل پیش‌بینی از کشورهای مختلف مثل افغانستان را پیش رو می‌بیند.

رضا مهماندوست، سرمربی جوان و جدی تیم ملی در این روزها سخت مشغول آماده‌سازی ملی‌پوشان در اردوهای شبانه‌روزی است. او باید 2 تیم قدرتمند را برای مسابقه‌های المپیک ورزش‌های رزمی آسیا و رقابت‌های تکواندوی قهرمانی جهان آماده کند.

در این شرایط انجام گفتگویی کوتاه با وی را مناسب دیدیم.

جام جهانی بتازگی تمام شد. چرا در این مقطع زمانی مسابقه انتخابی برگزار کردید؟

از قدیم هم این طور بوده که در وزن‌های اول، دوم، سوم و هشتم تیم ما کمی لنگ می‌زده است. برای شناسایی بهتر نیروهای موجود در این 4 وزن و در نتیجه افزایش قدرت تیممان در مسابقه‌های قهرمانی جهان این مسابقه‌ها را برگزار کردیم. یعنی در حقیقت الک ریزتری زدیم و کسانی را که در لیگ برتر، تورنمنت‌های مختلف، جام جهانی و دیگر مسابقه‌ها صاحب مقام شده‌اند دعوت کردیم تا محکی جدی بخورند.

بهزاد خداداد با اعلام آسیب‌دیدگی از حضور در این مسابقه‌ها اعلام انصراف کرد.

ما او را دعوت کردیم. خداداد و بی‌باک که جزو مدال‌آوران هستند. ما حتی خیلی کم‌نام و نشان‌ترها را که در اردوهای تیم ملی هم نبودند به این مسابقه‌ها دعوت کردیم تا شاید بتوانیم تیم را تقویت کنیم. البته حضور در این مسابقه‌ها به خودشان بستگی داشت. خب بودند افرادی که گفتند نمی‌توانند بیایند یا مصدومند یا اصلا نمی‌خواهند در این مسابقه‌ها شرکت کنند. خداداد هم اعلام مصدومیت کرد و ما عذرش را پذیرفتیم.

مهدی بی‌باک مدت‌هاست از تیم ملی دور است. آیا او با مصدومیتی روبه‌روست؟

بی‌باک با مصدومیتی روبه‌رو نیست. چند وقت پیش با او صحبت کردم و گفت کاملا سرحالم. طی مصاحبه‌هایی که جسته و گریخته با روزنامه‌ها انجام می‌داد گفته بود کاملا آماده‌ام. به هر حال او از قهرمانان قدیمی تکواندوی ایران و جهان به شمار می‌رود، ولی طی یک سال گذشته او را کمرنگ دیده‌ایم. یعنی نام او را پس از بازی‌های آسیایی قطر و قهرمانی جهان ندیدیم. این هم به خود او برمی‌گشت، چون به دلیل آسیب‌های کهنه‌اش کمتر در مسابقه‌ها شرکت می‌کرد. او در 3 مرحله مسابقه‌های انتخابی تیم ملی شرکت نکرده بود و برای همین به تیم دعوت نشد.

حتی در چند تورنمنت قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا از جانب باشگاه خود شرکت نکرد و بازیکنی که در مسابقه‌ها شرکت نکند و از دور رقابت‌ها کنار برود خود به خود از صحنه خارج می‌شود یا به قولی آن که از دیده رود از دل برود، ولی با این حال ما آقا مهدی را خیلی قبول داریم.

او را برای چه وزنی در نظر گرفته بودید؟

برای وزن هشتم، چون نفرات وزن‌های چهارم، پنجم، ششم و هفتم ما همگی فیکس هستند. همه آنها یک سال در اردو بوده‌اند و در آمادگی کامل به سر می‌برند و صاحب عناوین و افتخارات جهانی، المپیک و آسیایی هستند. با توجه به وزن طبیعی 84  83 کیلویی آقا مهدی او را دعوت کردم.

علاوه بر حضور در اردوهای مستمر داخلی، قطعا تا پیش از رقابت‌های قهرمانی جهان سفرهای تدارکاتی خارجی هم در نظر گرفته شده است.

بله. اردوهای مستمر ما به صورت شبانه‌روزی ادامه دارد، چون تا 23 مهر فرصت چندانی باقی‌نمانده است، ولی در مورد سفرهای خارجی باید به کیفیت تورنمنت‌های پیش‌رو توجه کنیم که تا چه حد در شان حضور تیم ایران است. اگر قرار است جایی برویم که زنگ تفریحی برگزار کنیم و 5 یا 6 مدال طلا بیاوریم به نظر من آن تورنمنت جز وقت تلف کردن، فایده‌ای ندارد.

باید در بولتن فدراسیون جهانی بگردیم و مسابقه‌های سنگین را جستجو کنیم اگر چنین تورنمنتی پیدا شد در آن شرکت خواهیم کرد، ولی اگر موفق به یافتنش نشدیم تمرین‌های سنگین داخلی را ادامه می‌دهیم.

با توجه به جمیع برنامه‌‌هایی که برای تیم ملی تدارک دیده‌اید، چه پیش‌بینی‌ای از نتایج ایران در مسابقه‌های جهانی پیش‌رو دارید؟ آیا دوباره قرار است عنوان همیشگی را تکرار کنیم؟

جایگاه همیشگی ما معمولا نایب قهرمانی جهان بوده است. به طور معمول اگر به طلا فکر کنیم نقره می‌گیریم و اگر به نقره بیندیشیم شاید برنز هم نگیریم. من مربی‌ای هستم که دلم می‌خواهد گام‌های بلند بردارم. فکر می‌کنم هیچ چیز دست نیافتنی نیست ولی تلاش، استمرار در کار و نظم و انضباط باید سرلوحه کارمان قرار بگیرد. می‌توانیم قهرمان جهان شویم، اما تکواندو ورزشی احساسی است که این قدری محاسبه را دشوار می‌کند. ما در جام‌جهانی با 5 مصدوم روبه‌رو بودیم که این لطمه بزرگی به ما زد آنقدر که ما قهرمانی جهان را تنها با اختلاف یک امتیاز از دست دادیم. در این ورزش احساسی، یک لحظه و یک اتفاق دست فرد یا تیمی را از مدال دور می‌کند. در هر صورت تیم تکواندوی ایران بسیار قوی و صاحب نام در دنیاست.

این تیم بخوبی هم تمرین می‌کند و حدود 10 سالی است که در میدان‌های جهانی ثباتش را حفظ کرده است.

با توجه به نقش مدال‌های تیم ملی بانوان در روشن شدن تکلیف رده‌بندی ایران در رنکینگ تکواندوی جهان و رده‌بندی مسابقه‌های جهانی، شما نقشی نظارتی بر این تیم هم ایفا می‌کنید؟

به هیچ عنوان! کادر فنی این 2 تیم کاملا جداست و ما اصلا اجازه چنین کاری را نداریم؛ البته اگر نظری بخواهند ارائه خواهیم کرد، ولی به شرطی که نظری خواسته شود.

تکلیف ریاست فدراسیون تکواندو بزودی با تشکیل مجمع روشن می‌شود. قرارداد سرمربی تیم ملی تا چه زمانی ادامه دارد؟

من مدت‌هاست دیگر قراردادی ندارم و حتی همین فردا امکان دارد عذرم را از این کار بخواهند. فقط یک بار با فدراسیون برای سرمربیگری تیم ملی قراردادی یکساله بستم. که تنها قراردادی بود که در عمرم برای مربیگری امضا کردم. بعد هم دیگر آن را تمدید نکردم. ما عاشق ایران و عاشق تکواندو هستیم و برای خدمتگزاری حاضریم. اگر هم ما را نخواستند خیلی مهم نیست.

و در پایان این گفتگوی کوتاه، منعکس‌کننده هر صحبت ناگفته دیگر شما هستیم.

از همه می‌خواهم پشتیبان ورزش ایران بخصوص تکواندو باشند؛‌ چون خوشبختانه این رشته توانسته دریچه‌ای برای شاد کردن دل مردم باز کند.

این نشان می‌دهد در ذات ایرانی‌ها جنگندگی وجود دارد و چنین حسی نیاز به حمایت دارد. اگر دست مربی یا بازیکنی در یک مقطع از مدال کوتاه ماند، نباید از او قهر کرد و منکر توانایی‌هایش شد. به نظرم باید در خوبی‌ها و بدی‌های نتایج، پشتیبان یکدیگر باشیم تا موفقیت‌های بیشتری به دست آید.

مجید عباسقلی