آسمان‌خراش‌هایی بر سطح دریا

معمولا کشتی‌های مسافربری بزرگ میزبان 1800 مسافر هستند که پذیرایی از آنها را بیش از 800 نفر از کارکنان و خدمه کشتی برعهده دارند. از گذشته‌های دور بخش پیشران‌کشتی‌های بزرگ شکل استانداردی داشته است. این بخش که مسوولیت کنترل حرکت کشتی را برعهده دارد دارای قسمتی پروانه‌ای شکل در بخش عقبی کشتی و سکانی در پشت پروانه کشتی بوده است که هدایت کشتی در مسیر مشخصی را برعهده داشته است. اما امروز بخش پیشران کشتی‌های مسافربری مجهز به سیستم‌های جدیدی شده است که در مقایسه از عملکرد بهتری برخوردار است. این سیستم شامل یک موتور الکتریکی و پروانه است که در زیر بخش عقبی کشتی به یک مفصل لولایی سنگین که چرخش 360 درجه‌ای کشتی را امکان‌پذیر می‌سازد، متصل شده است.

کد خبر: ۲۴۸۲۷۱

در اطراف بدنه جانبی کشتی پیشران‌های قوسی‌شکلی نصب شده‌اند که مانع از برخورد بدنه کشتی با اسکله یا دیگر موانع موجود در اعماق آب می‌شوند. جالب است بدانید که تامین سوخت مورد نیاز برای سیستم‌های جدید طراحی شده در کشتی‌های بزرگ مسافربری هزینه بسیار زیادی را به همراه خواهد داشت. وقتی کشتی با سرعت متوسط و تنها به کمک 3 موتور در حال حرکت باشد به ازای هر 1600 متر (حدودا معادل یک مایل)‌ 90 بشکه نفت سیاه سنگین مصرف می‌شود که در صورت افزایش سرعت حرکت کشتی و استفاده از 5 موتور سیستم سوخت مورد نیاز به ازای یک مایل جابه‌جایی به 150 شبکه افزایش خواهد یافت.

برای تثبیت موقعیت کشتی به هنگام حرکت باید آب آشامیدنی، سوخت و شن و ماسه‌ای را که برای جلوگیری از واژگون شدن کشتی در کف کشتی می‌ریزند از مخزنی به مخزن دیگر جابه‌جا شود. به همین علت معمولا سوخت و آب آشامیدنی مورد نیاز به تناوب از مخازن مختلفی تامین می‌شود. معمولا در این کشتی‌ها تجهیزات بسیار زیادی وجود دارد. در هر کشتی دستگاه‌های آب شیرین‌کنی به اندازه یک خودرو شخصی وجود دارد که روزانه بیش از 140 هزار بشکه از آب دریا را نمک‌زدایی می‌کند تا آب آشامیدنی مورد نیاز مسافران و کارکنان کشتی را تامین کند. بنابراین در اعماق آب‌ها و طبقات تحتانی این کشتی مخازن و هزاران سیستم مکانیکی مختلف وجود دارند که اگر چه ممکن است دیده نشوند اما بدون تردید نقش بسیار مهمی در به حرکت آمدن کشتی، برآورده ساختن نیازها و تامین سلامت مسافران و کارکنان کشتی خواهند داشت.