در جستجوی مفهوم موفقیت‌

با این حال، پیشینه مانچینی لااقل در صحنه‌های داخلی به قدری روشن است که نمی‌توان از برکناری وی ابراز تعجب نکرد. طی 4 سال زمامداری مانچو در سن سیرو، اینتر 3 سال پیاپی فاتح سری A و 2 مرتبه (2004 و 2005) هم قهرمان جام حذفی ایتالیا شد و در 2 فصل اخیر هم که این تیم به چنین جامی دست نیافت، عنوان دومی آن را پس از تیم رم گرفت.

می‌توان استدلال کرد که از 3 عنوان قهرمانی پیاپی اینتر در کالچو، اولی که در سال 2006 حاصل آمد، فقط زمانی به ثبت رسید که یک دادگاه قضایی این مقام را از یوونتوس، صاحب حقیقی آن به اتهام تقلب گرفت و میلان را هم که دوم شده بود، کنار گذاشت و اینتر از رده سوم به رده اول ارتقا یافت. با این حال، هر دو مقام بعدی نراتزوری در میدان مسابقه‌ها حاصل آمد و اولی (2007) با برتری عظیمی بر دیگران حاصل شد و دومی نیز هر چند امسال با رقابتی فشرده با رم در هفته‌های واپسین همراه شد، اما به هر حال عنوان قابل توجهی بود.

هدف اول خاندان موراتی در تمامی این سال‌ها، فتح جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا بوده است و این عنوانی است که آخرین بار در سال‌های 1964 و 65 و ایام مربیگری آهنین هره را سهم اینتر شد و پس از آن هرگز به این تیم روی نکرده است. وقتی اینتر در هر دو فصل گذشته فقط تا مرحله یک‌هشتم نهایی جام صعود کرد و در این مرحله حذف شد، بیش از پیش برناظران و بخصوص همفکران موراتی محرز گشت که مانچینی توان قطع این نوار طولانی ناکامی را ندارد و باید به فکر مربی تازه‌ای بود که بهتر بتواند از توانایی بالقوه موجود در تیم و مهارت‌های پرشمار ستاره‌های اینتر سود جوید. در سال‌های 2005 و 2006 نیز که اینتر از یک‌هشتم نهایی عبور کرد، در مرحله بعدی جام قهرمانان اروپا حاشیه‌نشین شد و مشخص بود مانچو به دلایلی نمی‌تواند راه عبور از مراحل مختلف این پیکارها را بیابد و در این زمینه مشکلاتی محسوس دارد.

با این حال، همزمان با آمدن خوزه مورینیوی پرتغالی و با هوش به سن سیرو و کوشش مانچینی برای یافتن مکان و شغلی تازه، مربی سابق اینتر می‌تواند به این بیندیشد که معنای موفقیت در فوتبال حرفه‌ای چیست و با این که 2 قهرمانی از 3 قهرمانی او در سری A محصول شرایطی غیرعادی بوده است، اما اینتر در دهه‌های اخیر بهتر و پرفروغ‌تر از آن را واقعا به یاد نمی‌آورد؟ 

وصال روحانی‌
منبع: 4 Channel