هیولای فلیک در بارسلونا

پنج برد از پنج بازی لیگ و ۱۵ امتیاز، در کنار ۲۶ گل زده در تنها شش مسابقه، تصویری از تیمی ارائه می‌دهد که در فوتبال هانسی فلیک، گل زدن دیگر یک اتفاق نیست؛ بخشی از ساختار تیم است. آخرین قربانی این ماشین گلزنی هم لوانته بود که توانست بارسا را به دردسر بیندازد، دو بار دروازه‌اش را باز کند و حتی تا به تساوی کشاندن بازی هم نزدیک شود، اما در نهایت مقابل فشار حملات آبی‌واناری‌ها دوام نیاورد و ۴-۲ شکست خورد. 
شاید نکته مهم‌تر از خود نتیجه، چیزی باشد که پس از مسابقه از صحبت‌های فلیک و تحلیل‌های منتشرشده به‌دست می‌آید: بارسلونا بهترین نمایش خود را ارائه نکرد. خود فلیک همچنین بردی را در ردیف بهترین بازی‌های تیمش قرار نداد. با این حال، تیم او چهار گل زد و سه امتیاز را گرفت. همین ویژگی است که بارسلونای فعلی را از یک تیم صرفا جذاب به تیمی واقعا ترسناک تبدیل می‌کند و حتی وقتی همه چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود، ابزار‌های کافی برای پیروزی دارد. 

 فوتبال پرریسک، فوتبال پرفشار
فلسفه فلیک بر پایه یک ایده ساده، اما بسیار پرریسک بنا شده است: بارسا قرار نیست منتظر اشتباه حریف بماند؛ بلکه باید حریف را مجبور به اشتباه کند. 
خط دفاعی بالا، پرس شدید از مناطق جلو و تلاش برای پس گرفتن سریع توپ، بخش جدایی‌ناپذیر این مدل هستند. مدافعان بارسا تا حد زیادی پشت‌سر خط میانی بازی می‌کنند و تیم با فشرده کردن زمین، فضای تصمیم‌گیری را از حریف می‌گیرد. در چنین شرایطی، وقتی توپ از دست می‌رود، اولین واکنش بازیکنان عقب‌نشینی نیست؛ فشار برای بازپس‌گیری توپ است. 
این همان چیزی است که فوتبال فلیک را تماشایی می‌کند، اما همزمان بزرگ‌ترین ریسک آن را هم می‌سازد. اگر حریف بتواند پرس اول را بشکند، فضای زیادی پشت‌سر مدافعان بارسا ایجاد می‌شود. لوانته دقیقا در بخش‌هایی از مسابقه توانست از همین ضعف استفاده کند و نشان داد که حتی این بارسلونا هم شکست‌ناپذیر نیست، اما تفاوت تیم فعلی با بسیاری از تیم‌های دیگر در این است که برای جبران اشتباهاتش، قدرت هجومی فوق العاده‌ای دارد. 
آمار ابتدایی فصل به اندازه کافی گویاست: ۲۶ گل در شش مسابقه. این یعنی بارسلونا به‌طور میانگین بیش از چهار گل در هر بازی به ثمر رسانده، اما توزیع این گل‌ها هم نشان می‌دهد فلیک تیمی تک‌ستاره نساخته است. بار گلزنی میان چند بازیکن تقسیم شده و همین موضوع دفاع کردن مقابل بارسا را دشوارتر کرده است. 
رافینیا با ۸ گل و ۳ پاس گل فعلا یکی از اصلی‌ترین موتور‌های هجومی تیم است. لامین یامال هم با ۷ گل و ۲ پاس گل نشان داده که همچنان می‌تواند در لحظه‌های تعیین‌کننده تفاوت ایجاد کند. بعد از آنها فرمین لوپز با ۴ گل و ۲ پاس گل قرار دارد و آنتونی گوردون نیز ۴ پاس گل ثبت کرده است. کریم آدیمی هم در این شروع طوفانی ۳ گل و یک پاس گل به نام خود ثبت کرده است. 
این اعداد یک پیام مهم دارند: اگر حریف بخواهد یامال را مهار کند، رافینیا را در اختیار دارد. اگر روی وینگر‌ها متمرکز شود، فرمین می‌تواند از فضای ایجادشده استفاده کند. اگر خط دفاعی را عقب بکشد، سرعت و تنوع حملات بارسا همچنان مشکل‌ساز خواهد بود. به بیان ساده‌تر، فلیک تیمی ساخته که راه‌های زیادی برای گل زدن دارد.
 تیمی که زمین را هم کنترل می‌کند
یکی از برداشت‌های اشتباه درباره فوتبال فلیک این است که بارسلونا صرفا تیمی است که با پرس و حملات سریع بازی می‌کند. درواقع، این تیم در کنار فوتبال عمودی، همچنان مالکیت بالای توپ را حفظ می‌کند. در بازی مقابل لوانته، بارسا حدود ۷۵‌درصد مالک توپ بود، اما نکته جالب این بود که اختلاف دو تیم در شاخص گل‌های مورد انتظار چندان زیاد نبود؛ بارسلونا حدود ۲.۶۳ و لوانته حدود ۲.۴۶ ثبت شد. این آمار به‌خوبی نشان می‌دهد که نتیجه ۴-۲ الزاما به معنای یک نمایش کاملا مسلط و بی‌نقص نبود. 
لوانته توانست بارسا را تحت فشار قرار دهد و مشکلاتی را در انتقال دفاعی ایجاد کند، اما بارسلونا چیزی داشت که بسیاری از تیم‌ها ندارند: توانایی تبدیل لحظه‌های محدود به موقعیت‌های مرگبار. این شاید مهم‌ترین ویژگی تیم فلیک باشد. 
ترسناک‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که بارسلونا هنوز به نسخه کامل خودش نرسیده است. اگر تیمی با ۲۶ گل در شش مسابقه، پنج برد متوالی در لیگ و این حجم از استعداد هجومی، در شبی که خودش هم اعتراف می‌کند بهترین فوتبالش را بازی نکرده، چهار گل می‌زند، تصور نسخه‌ای از این تیم که در هماهنگی کامل باشد چندان آسان نیست. 
در عین حال، بازی لوانته یک هشدار هم بود. تیم فلیک نمی‌تواند همیشه انتظار داشته باشد با توان هجومی، ضعف‌های دفاعی‌اش را جبران کند. خط دفاعی بالا، پرس شدید و فاصله کم خطوط، زمانی فوق العاده کار می‌کند که همه بازیکنان هماهنگ باشند. یک اشتباه در زمان‌بندی پرس یا یک پاس که از فشار اولیه بگذرد، می‌تواند فضای بزرگی مقابل دروازه بارسا ایجاد کند، اما همین ریسک، بخشی از هویت فلیک است. او حاضر نیست برای امن‌تر شدن تیم، آن را از قدرت تهاجمی‌اش محروم سازد؛ و شاید همین است که بارسلونای این فصل را تا این اندازه جذاب کرده است؛ تیمی که به جای ترسیدن از اشتباه، با فشار بیشتر به بازی ادامه می‌دهد.