جام جم آنلاین - ساخت برنامههای تلویزیونی با محوریت سفر و کاوش میدانی، زمانی که با حضور هنرمندان محبوب همراه میشود، میتواند روایتی ملموستر و جذابتر از واقعیتهای کشور را پیش چشم مخاطب بگذارد. در همین راستا، مستند سفرنامه «راه تاز» تلاش کرده تا با ترکیب فرم سفرنامه و استفاده از ظرفیت چهرهها، تصویری تازه از توانمندیهای ملی را ثبت کند.
این مجموعه به تهیهکنندگی پویان کمایی، کارگردانی عادل زمانی و گردانندگی پژمان بازغی، حاصل همکاری شبکه سحر با سازمان برنامه و بودجه و صداوسیما است. فرم برنامه بر پایه یک سفر جادهای و پویا طراحی شده و گروهی از بازیگران از جمله شهرام قائدی، علی مشهدی، فرهاد جم، سیروس میمنت، آرام جعفری و شهرزاد کمالزاده در یک مسیر ۱۸۳۰ کیلومتری از چابهار تا اروند همراه میشوند تا از نزدیک ظرفیتها و دستاوردهای بومی و ملی کشور را به تصویر بکشند.
«سفرنامه راه تاز» همزمان با هفته دولت، هر شب حوالی ساعت ۱۹:۳۰ از شبکه سه سیما پخش میشود و علاوه بر آن، از کانالهای مختلف شبکه سحر نیز روی آنتن میرود تا مخاطبان برونمرزی نیز با این سفر تصویری همراه شوند.
ساختار برنامهسازی رئال و استفاده از فرمت سفرنامه بهویژه زمانی که پای چهرههای شناختهشده به میان میآید راهکاری است که فاصله میان بیننده و موضوع را کاهش میدهد. در این الگو، مخاطب دیگر شنونده یک ادعای یکطرفه نیست و ناظر مواجهه بیواسطه افرادی است که واکنشهای طبیعی، خستگی راه، شگفتیها و حتی چالشهای مسیر را روی آنتن زندگی میکنند.
مستند سفرنامه «راه تاز» با پیوند زدن قالب رئالیتیشو به مستندسازی توسعه، کوشیده است تا بازنمایی دستاوردهای زیرساختی و توانمندیهای منطقهای را از گزارشهای خشک آماری خارج و از مسیر تجربهای همگام با چهرههای نامآشنا، ارتباطی بیواسطهتر با مخاطب برقرار کند.
پیمایش مسیری طولانی و استراتژیک از کرانههای چابهار تا اروند، زمینهای فراهم کرده تا جغرافیای جنوب و ظرفیتهای اقتصادی، صنعتی و بومی آن از نمایی پویا به تصویر کشیده شود. این پروژه محتوایی ساخته که در کنار پخش بینالمللی، روی آنتن یکی از پربینندهترین شبکههای داخلی یعنی شبکه سه سیما نیز جانمایی شده است. شبکه سه با توجه به ترکیب مخاطبان پرانرژیتر و جوانتر خود، فضای مناسبی برای این جنس از مستندهای جادهای فراهم میکند. رویکردی که پخش اثر در کنداکتور عصرگاهی را به فرصتی برای دیدهشدن گستردهتر تبدیل کرده است.
«راه تاز» را میتوان گامی سنجیده در مسیر مدرنسازی فرمهای رسانهای در تلویزیون دانست. این برنامه نشان میدهد که رسانه ملی برای روایت پیشرفتها و ظرفیتهای سرزمینی، زمانی به نقطه اثرگذاری نزدیکتر میشود که بهجای تکیه بر پیامرسانی مستقیم، به قواعد جذابیت بصری، ریتم متناسب و تجربه زیسته افراد وفادار بماند و اجازه دهد مخاطب همپای مسافران جاده، خودش به قضاوت بنشیند.