عزاداری حسینی  و نمایش همبستگی ملی

از سوی دیگر، فلسفه عزاداری برای امام حسین(ع) نیز فراتر از برگزاری یک آیین سوگواری صرف است. عاشورا مدرسه‌ای برای آموزش آزادگی، شجاعت، مقاومت در برابر ظلم، دفاع از حقیقت و ایستادگی در راه دین خداست. گریه بر سیدالشهدا(ع) زمانی معنا پیدا می‌کند که با شناخت، بصیرت و احساس مسئولیت همراه باشد. عزاداری حسینی به ما یادآوری می‌کند که در برابر ظلم و ستم بی‌تفاوت نباشیم و همواره در کنار حق و عدالت بایستیم.  بر همین اساس، میان پیام تجمعات مردمی و پیام عاشورا اشتراکات فراوانی وجود دارد. ملتی که قرن‌ها برای امامی عزاداری کرده که در برابر ظلم سر تسلیم فرود نیاورد، طبیعی است که در مواجهه با تهدیدها و زورگویی‌های زمان خود نیز روحیه مقاومت و ایستادگی را به نمایش بگذارد. در حقیقت، این تجمعات را می‌توان امتداد همان فرهنگ عاشورایی دانست که طی قرن‌ها در متن جامعه ایرانی نهادینه شده است.  جامعه‌ای که از نهضت امام حسین(ع) الهام می‌گیرد، تنها به یادآوری حوادث گذشته بسنده نمی‌کند، بلکه می‌کوشد پیام عاشورا را در زمانه خود نیز معنا کند. همان‌گونه که شهید مطهری تأکید می‌کرد، هر نسلی باید «شمر زمان» خود را بشناسد و نسبت به مسائل و چالش‌های عصر خویش آگاه باشد. هیأت‌ها و مجالس عزاداری نیز زمانی به رسالت اصلی خود نزدیک می‌شوند که علاوه بر زنده نگه داشتن شعائر حسینی، به افزایش آگاهی اجتماعی و مسئولیت‌پذیری عمومی کمک کنند.  امروز نیز در شرایطی که ملت‌های منطقه با تهدیدها و فشارهای مختلف مواجهند، بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفظ وحدت، انسجام و روحیه مقاومت هستیم. فرهنگ عاشورا به ما می‌آموزد که دفاع از حق، عدالت و کرامت انسانی محدود به یک مقطع تاریخی نیست، بلکه وظیفه‌ای همیشگی است. از این منظر، عزاداری حسینی و حضور آگاهانه مردم در صحنه‌های اجتماعی و سیاسی، دو جلوه از یک حقیقت واحد هستند‌؛ حقیقتی که ریشه در فرهنگ ایثار، مقاومت و دفاع از ارزش‌ها دارد.