دیدگاه

ابتذال را فریاد نزنیم!

به اعتقاد من این یک پدیده تازه‌ای نیست. همان زمانی که ما ترانه‌سراهایی در گذشته مثل آقایان معینی کرمانشاهی، بیژن ترقی و نواب صفا و دیگران را داشتیم همان زمان هم شاعرانی داشتیم که می‌گفتند: «کارد سلاخ به دلم»! یا «پارسال با هم دسته‌جمعی رفته بودیم زیارت».
کد خبر: ۱۲۰۶۱۷۶

البته که هر کدام مشتری خودشان را داشتند. به قول شاعر متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست/ گروهی این گروهی آن پسندند. اگر بخواهیم ادبیاتمان را در پنبه بزرگ کنیم یا با آن گلخانه‌ای رفتار کنیم احتمالا آسیب‌پذیرتر خواهد بود. شعر، این دژ محکم ادبیات که حضرت فردوسی می‌گوید کاخی بلند از آن ساختند از این باد حوادث گذشته و به دست ما رسیده است. ضمن این‌که پرداختن زیاد به این موارد هم چندان شایسته نیست و اتفاقا به شهرت آنها می‌افزاید و باعث می‌شود بیشتر شنیده شوند. اتفاقا باید این افراد را نادیده و ناشنیده گذاشت. ضمن این‌که این موارد اقتضای فضای مجازی است، روزگاری تنها مجلات و روزنامه‌ها شعر منتشر می‌کردند، اما حالا این مجلات و روزنامه‌ها به دلیل گسترش فضای مجازی اصلا حضور ندارند که بخواهند مرجع معتبری برای شعر خوب باشند. من به عنوان کسی که شاگرد حوزه ادبیات هستم هیچ نگرانی بابت این موارد ندارم و به نظرم شعر اصیل راه خودش را می‌رود. به همان اندازه که شعرهای سطحی رواج دارد از طرف دیگر شعرهای جدی خوبی هم عرضه می‌شود. بنده در همین جشنواره شعر نیاوران که برگزار می‌کنیم شاهد آثاری هستم که شگفت انگیز است که بسیار امیدوار‌کننده است.
ببینید اگر این آثار مورد توجه چند نسل قرار می‌گیرد باید نگران بود اما نباید ترسید. به هر روی رسانه‌ها در پایین یا بالابردن ذائقه هنری مردم بسیار موثرند، ولی در این جا وظیفه رسانه‌های رسمی و ملی مثل صدا و سیماست که بیاید با یک حرکت درست و واقع بینانه این موارد را راهبری کند. اگر این اتفاق‌ها تنها در فضای مجازی بیفتد می‌گوییم که فضای بی مدیریتی است، اما وقتی باید نگران باشیم که پای چنین آثاری و حتی بدتر از آن به رسانه‌های رسمی باز می‌شود. ممکن است شعر و ترانه قابل تحملی داشته باشد، اما ساختار سخیفی دارد.
ذائقه موسیقایی من طوری نیست که بخواهم چنین اثری را گوش کنم و اگر هم گوش کنم احتمالا مجبور به شنیدن آن شدم اما نکته‌ای که می‌خواهم عرض کنم این‌که خانواده‌ها نه با جبر و زور که با ترفندهایی باید خوراک مناسب فرهنگی برای کودکانشان فراهم کنند. عجیب این‌که بسیاری از خانواده‌ها از نظر تحصیلی و حتی فرهنگ غذایی بهترین‌ها را برای فرزندانشان فراهم می‌کنند، اما موسیقی خوب یا کتاب خوب برای آنها اهمیتی ندارد. همین باعث می‌شود به‌رغم همه این ماجراها کودکان امروز با یک خوراک فرهنگی مسمومی پرورش پیدا کنند.

عباس سجادی
شاعر،‌ مدیرعامل بنیاد نیاوران

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها