یک اتفاق مبارک و یک معضل بزرگ

ولی این که در عین تغییر رویه تلویزیون برخی به سوی ماهواره می‌روند، ناشی از دست دوم بودن نگاه ماست یعنی برخی برنامه سازهایمان نگاه می‌کنند ببینند بقیه شبکه‌های تلویزیونی دنیا چکار می‌کنند سپس با رنگ و بویی مثلا ایرانی- اسلامی همان را کپی می‌کنند.
در کشورهای پیشرفته و حتی در کشورهای در حال توسعه، هویت جامع رسانه‌های سراسری، هویتی است متعلق به خودشان، چه در ریخت، چه درشکل، چه در زیبایی شناسی و حتی در کادرها ولی این اتفاق در تولیدات تلویزیونی ما چنان که باید محسوس نیست. هیچ گاه به دنبال این نبودیم به‌طور جامع فکر کنیم زیباشناختی شکلی و تولیدات تصویری کشور خودمان، چقدر به فرهنگمان نزدیک است. چقدر برنامه‌هایی که تولید می‌کنیم با نگاه سعدی، حافظ، نظامی و با نگاه متفکرانی که دغدغه هویت اجتماعی و جمعی داشتند منطبق است و متاسفانه بیشتر تقلید است که به چشم می‌خورد یعنی متفکران برنامه‌ساز ما برخاسته از نیازهای واقعی جامعه، به فکر برنامه‌سازی نیستند و بیشتر تقلید می‌کنیم. ما در جهان جنگ اقتصادی داریم ولی مهم‌تر از جنگ اقتصادی، جنگ فرهنگی است. به دلیل غفلت از فرهنگ و هویت ملی خودمان، متاسفانه خیلی از نمادهای فرهنگ‌های منسوخ و رد شده ملت‌های دیگر، در آثارمان امکان ظهور پیدا کرده است. نباید تلویزیون را سطحی نگاه کنیم و بگوییم چون رسانه عام است پس تولیداتش مهم نیست و باید به محصولاتش آب بسته شود؛ اتفاقا ریتم و ضرباهنگ در تلویزیون بسیار مهم تر است چون بستر اصلی فرهنگ‌سازی برای تمام طبقات، تلویزیون است.

جهانگیر الماسی

بازیگر