امداد نجات‌بخش در تصادفات

در این شرایط، اگر شاهدان تصادف دانش لازم را درباره کمک‌های اولیه داشته باشند، می‌توانند اقدامات موثری برای نجات مصدومان انجام دهند، اما اگر شاهدان این تصادفات چنین دانشی نداشته باشند، نباید شتاب‌زده عمل کنند، زیرا انجام هرگونه اقدام ناسنجیده ممکن است به قیمت جان مصدومان تمام شود. اولین کاری که افراد هنگام مشاهده تصادفات فوتی و جرحی باید انجام دهند، این است که ضمن حفاظت از مصدومان، در حداقل زمان ممکن مراتب را به اطلاع پلیس و اورژانس با اعلام دقیق محل تصادف برسانند.
بعد از این اقدام، شاهدان تصادف باید تا زمان رسیدن گروه‌های امدادی و پلیس، بین خود تقسیم کار کنند . به این صورت که گروهی به حال مصدومان رسیدگی کنند و گروهی دیگر نیز رانندگان خودروهای عبوری را از وقوع تصادف مطلع کنند تا از بروز تصادفات بعدی پیشگیری شود.
همچنین لازم است افرادی که به مصدومان یک تصادف رسیدگی می‌کنند، خودروهای خود را در نقطه‌ای دور از محل تصادف پارک کنند و علامت مثلث خطر را در فاصله 70متری در دو طرف این محل قرار دهند. بخصوص اگر جاده پیچ‌دار یا ناهموار باشد و محل تصادف از فاصله دور به خوبی دیده نشود.
از سویی دیگر شاهدان تصادفات باید برای جلوگیری از آتش‌سوزی، برق خودروهایی را که تصادف کرده، قطع کنند و مانع تجمع افراد بی‌اطلاع و کنجکاو در اطراف مصدومان شوند. ضمن این که این افراد باید اموال و مدارک مجروحان را به پلیس تحویل دهند و نهایت سعی خود را برای حفظ جان قربانیان پیش از رسیدن اورژانس داشته باشند.
هنگام روبه‌رو شدن با تصادفات جرحی، گاهی اشتباهاتی رخ می‌دهد که باید برای حفظ جان مصدومان از آنها اجتناب کرد. نخست این که
نباید گمان کنیم مجروحی که بیهوش‌شده، فوت کرده است. اشتباه دوم نیز رسیدگی به زخمی‌هایی است که نیاز چندانی به کمک ندارند و رسیدگی به آنها باعث غفلت از کسانی می‌شود که دچار خفگی یا زخم‌های باز با خونریزی شدید هستند.
اشتباه دیگر هم حرکت دادن مجروحانی است که در گردن یا کمر آنها احتمال بروز ضایعه نخاعی وجود دارد، زیرا هرگونه کشیدگی اعضای این مصدومان ممکن است سطح آسیب را بالاتر برده و حتی به قطع نخاع منجر شود.

سرهنگ مصطفی نجمی

کارشناس عالی تصادفات