برای تاریخ‌سازی کمی زود است

تاریخ سازی زمانی است که به مدال دست پیدا کنیم و روی سکوی آسیا و جهان بایستیم. تاریخ سازی زمانی است که رکورد آسیا یا جهان را بشکنیم؛ آن زمان که سهمیه المپیک بگیریم و با افتخار از سکوی المپیک بالا برویم. اما فعلا برای «تاریخ‌سازی» کمی زود است. برای تاریخ ساز شدن باید خیلی بیشتر جنگید، خیلی بیشتر سختی کشید و خیلی بیشتر زمین خورد. در واقع مسابقات چین را باید نقطه شروع نامید؛ جایی که دختران وزنه‌برداری ایران در سه وزن آخر شدند، در سه وزن، نفر یکی مانده به آخر بودند و در یک وزن هم از آخر سوم.
البته از مرداد سال گذشته که اولین دوره مسابقات قهرمانی کشور در مشهد برگزار شد تا رقابت‌های قهرمانی بزرگسالان آسیا در نینگبوی چین رکوردهای نفرات ملی پوش تا حدودی پیشرفت داشت، اما با وجود این افزایش رکوردها، هنوز هم فاصله بانوان ما با کسب مدال بزرگسالان آسیا زیاد است. در همین مسابقات چین، بهترین وزنه‌بردار ما به لحاظ رتبه، سیده الهام حسینی بود که در رکورد مجموع، ۳۹ کیلوگرم با نفر سوم وزن خود (دسته ۷۱ کیلوگرم) فاصله داشت. این فاصله در سایر اوزان خیلی بیشتر بود؛ دقیقا بین ۶۱ تا ۸۹ کیلوگرم.
اینها فاصله کنونی ما با مدال برنز آسیاست و برای رسیدن به مدال جهانی یا المپیک، شاید لازم باشد چند ده کیلوی دیگر هم به این فاصله‌ها اضافه کرد. فاصله‌هایی که برای جبرانش، لازم است به زیر ساخت‌ها توجه کرد، بیشتر هزینه کرد و البته به عمل روز دنیا هم مجهز شد. باید استعدادیابی را جدی تر گرفت. آینده همین فرداست. پس باید از امروز، احترام بیشتری قائل شد برای اهداف و آرزوهای بزرگ این دختران سختکوش و با پرهیز از هرگونه شعار، برای تاریخ‌سازی به آنها کمک کرد.

رضا پورعالی
ورزش