بهشت‌زهرا(س) می‌روی چه می‌کنی؟

حتی امروز هم که آنجا خوابیده‌اند، مأمن دلتنگی‌های ما شده‌اند. برای همین غالبا پنجشنبه‌ها اگر بتوانم می‌روم بهشت زهرا که به خودم سری بزنم، نه به آنها! من اغلب به زیارت چند مزار خاص می‌روم. اول از همه پیش دوست عزیزم شهید مصطفی کاظم‌زاده می‌روم و به او سلام می‌کنم. دو شهید خیلی مظلوم و غریب هم از شهدای بهزیستی و پرورشگاهی می‌شناسم: شهیدان ثابت و ثاقب شهابی نشاط که دوقلو بودند؛ به آنها هم سر می‌زنم و بعد نوبت شهدای تفحص است. شهید مجید پازوکی و علی محمودوند که ملزم هستم حتما بروم سر مزارشان و سلام بدهم. استاد عزیزی هم دارم به نام بیوک میرزاپور که در خرمشهر شهید شد. هربار پیش ایشان می‌روم تا عرض‌ارادت کنم و سنگ مزارش را ببوسم.

از شهدای مدافع حرم، بالاسر مزار شهید امیر لطفی و «روح‌ا... قربانی» می‌روم. زیارت شهدای افغانستانی مدافع حرم را هم فراموش نمی‌کنم. خیلی به آنها ارادت دارم و خودم را در برابر آنها کوچک می‌دانم. چون اینها مهاجران رانده شده از کشور خودشون هستند که به ایران پناه آورده‌اند و امروز برای دفاع از کیان اسلامی به کشور سومی می‌روند و جان خودشان را فدا می‌کنند؛ این خیلی برایم ارزشمند است.

شهید مدافع حرمی را هم می‌شناسم که به او ارادت زیادی دارم و حتما زیارتش می‌کنم؛ البته الان اسم نمی‌برم. سال 1374، من و برادر او در لبنان بودیم. آن زمان برادر او برای عملیاتی شهادت‌طلبانه علیه اسرائیل آمده بود. اما داستان طوری جلو رفت که این اتفاق نیفتاد و برگشتیم. آن روز این جوان که امروز به نام شهید مدافع حرم در بهشت زهرا آرام گرفته، هشت نه ساله بود. همین چند وقت پیش سر مزار او به برادرش گفتم یادت هست بیست و سه سال پیش که این شهید کوچک بود، می‌خواستی کار بزرگی انجام بدهی؟! حالا او شهید شده و تو بالای مزارش ایستاده‌ای؛ این نشان می‌دهد که شهدای مدافع حرم خیلی از ما سبقت گرفته‌اند.

به واسطه علاقه‌مندی و فعالیتم در حوزه کتاب، گاهی به فروشگاه محصولات فرهنگی بهشت زهرا هم سر می‌زنم. هم برای شنیدن اخبار جدید و هم دیدن کتاب‌هایی که بتازگی منتشر شده است. آقای عامری مسؤول این کتابفروشی هم از بچه‌های پاک و فعال هم نسل ما هستند. این را هم بگویم که امثال ما به جای این‌که اسیر ناامیدی، نشستن و خستگی بشویم، به بهشت زهرا می‌آییم و با دیدن این فعالیت‌ها، رفت و آمدها و آن همه زائر فرهنگ مقاومت واقعا لذت می‌بریم. این‌طور بگویم که من با سرزدن به بهشت زهرا خودم را به روز می‌کنم. خیلی از آدم‌هایی که سرمزار شهدا می‌بینید، بستگان شهید نیستند! دختر و پسرهای جوانی هستند که به این جبهه دلبستگی دارند و این خیلی برایم شادی‌آفرین است. خدا را شکر می‌کنم که این فرهنگ هنوز تا این اندازه مشتاق و دنباله‌رو دارد.

حمید داوودآبادی

نویسنده