زیتون سرخ

قسمت بیست‌وهشتم : زهراوی‌ام

بخش دیگر روضه‌الشهدا مزار شهدای جنگ نبل است. سنگ‌های مزار شهدای اینجا با مدل‌های ایران فرق دارد و حال‌وهوای متفاوتی دارد؛ بعضی فقط سنگ سفید دارند، بعضی‌های دیگر به‌جای سنگ باغچه‌ای از گل دارند؛ بعضی‌ها هم تلفیقی از هر دو. عکس شهدا را به صورت ایستاده و عمودی روی زمین نصب کردند. اندازه هر تصویر چیزی حدود پوسترهای 70×100 سانتی‌متر است.

کد خبر: ۱۱۵۴۶۷۹

تصاویر شهدا روی بنر چاپ شده و در قابی چوبی قرار دارد. پس‌زمینه عکس همه شهدا عکس حرم حضرت زینب(س) است و نشانی به‌عنوان «مدافع حرم» در گوشه‌ای از عکس‌شان آمده است. نام‌ شهدا را پایین قاب نوشته‌اند و در گوشه‌ای از قاب لقب شهید را روی لکه‌ای از خون آورده‌اند. برخی مزارهای دیگر هم جعبه‌ای با چارچوب فلزی و صفحه‌هایی شیشه‌ای دارد که آنها هم تصاویر شهدا را روی بنر چاپ و روی شیشه‌های این جعبه‌ها نصب کرده‌اند. ساختار تصاویر این مدل قاب‌ها هم مثل همان بزرگ‌ترهاست فقط اندازه‌اش حدود کاغذ A4 است. تقریبا همه شهدای اینجا لقب دارند؛ راهنما می‌گوید بخشی از دلیل داشتن این لقب به‌خاطر وضعیت امنیتی در دوره جنگ است. برای این‌که مشخصات رزمنده، ارتباطات و اعضای خانواده‌اش برای سوءاستفاده احتمالی مشخص نشود. توقف یک ساعته‌مان در روضه‌الشهدای نبل تمام شد و قرار شد به الزهرا برویم. فاصله بین نبل و الزهرا تقریبا مشخص نیست. خانه‌های دو شهر فاصله کمی از هم دارند طوری‌که نمی‌توانی فاصله‌ای بدون خانه در این مسیر پیدا کنی. تنها یک تابلو رو به الزهرا و پشت به نبل قرار دارد که روی آن نوشته شده: «مدینه‌النبل»؛ این می‌شود مرز این دو شهر. شهر الزهرا هم مثل نبل است همان‌قدر کوچک و مردمی که خیلی فرقی با شهر همسایه‌شان ندارند. روی تیرهای برق شهر الزهرا هم عکس شهدا را نصب کرده‌اند. به اهالی شهر الزهرا؛ زهراوی می‌گویند. راهنما می‌گفت: اهالی این دو شهر خیلی نسبت خوشایندی با هم ندارند و گاهی با هم به اصطکاک می‌خورند؛ اما در زمان جنگ همه‌شان با تمام توان برای دفاع از شهر و عقایدشان جنگیدند. روضه‌الشهدای الزهرا کمی بزرگ‌تر از نبل است. در ورودی روضه‌الشهدا یک‌گنبد سیمانی قرار دارد.