فوتبال یعنی برنامه‌ریزی

در کشورهایی مانند آلمان یا کشورهای صاحب سبک فوتبال دنیا، همه موفقیت‌ها در پی برنامه‌ریزی طولانی‌مدت و ساختارسازی صورت می‌گیرد. اصولا در این کشورها، یک شکست، برنامه را تغییر نمی‌دهد، چون بدرستی برنامه‌ها اطمینان دارند.

در فوتبال ما باید به این قبیل برنامه‌های درست و اصولی توجه و از تمرکز روی نتایج مقطعی و جرقه‌ای پرهیز کنیم. تا زمانی که روی فوتبال پایه و آکادمی‌های مجهز متمرکز نشویم به موفقیت‌های ماندگاری در زمینه تیم ملی بزرگسالانمان نمی‌رسیم.

روزی من به عنوان یکی از منتقدان کارلوس کی‌روش مباحثی را در این زمینه مطرح کردم که چرا این مربی به لیگ ما توجهی ندارد و بازیکنان لیگ در تیم ملی به کار گرفته نمی‌شوند. ولی امروز متوجه شدم که سرمربی تیم ملی خیلی زود متوجه شده که فوتبال ما علاقه‌ای به ساختارسازی ندارد و به پایه فوتبال توجه نمی‌کند. به همین دلیل ترجیح می‌دهد بازیکنانی را به کار بگیرد که در لیگ‌هایی غیر از لیگ ایران کار می‌کنند.

تیم‌‌هایی که به نیمه‌نهایی رسیده‌اند، مزد کار طولانی مدت خود را در فوتبال پایه و آکادمی‌ها گرفته‌اند؛ اما ما به دنبال گرفتن مزد از اندوخته صفر هستیم. برای نتایج تیم ملی در جام‌جهانی چقدر برنامه‌ریزی کردیم و کدام حریفان بزرگ را در برابر تیم ملی قرار دادیم؟‌ اکنون که پنج ماه تا جام ملت‌ها باقی مانده، برنامه تیم ملی چیست؟ رهایش کرده‌ایم تا 15 روز مانده به بازی‌ها. آیا اصولا چنین برنامه‌هایی در دنیا مورد تائید است؟ قبول کنیم که کار تیم‌ملی در جام ملت‌ها بسیار سخت است. تیم ملی باید در امارات به حریفان سخت فکر کند. حریفانی که برای ورود به جام ملت‌ها برنامه دارند. ژاپن در روسیه عالی کار کرد. کره‌جنوبی و استرالیا هم عالی بودند. عربستان هم گرچه نتایج خوبی نگرفت؛ اما در جام‌ملت‌ها حریف خطرناکی است. اگر قرار باشد قهرمانی جام ملت‌ها بعد از چهار دهه به دست بیاید، بی‌تردید باید در پی یک برنامه اصولی و درست باشد. این برنامه اکنون کجاست؟ جام‌جهانی برای این نیست که شب‌هایمان را برای دیدن بازی‌ها پر کنیم. جام‌جهانی مثل یک استاد خوب دانشگاه، درس‌های بسیاری برای ما دارد. مهم این است که نکات جام را بدقت یادداشت کنیم.

نیما نکیسا