لطمه اصلی را از فیلمنامه دیدیم

«یکی بود یکی نبود» عنوان سریالی است که در سیمای مرکز اصفهان جلوی دوربین رفته است و همین شبها از شبکه 2 سیما پخش می شود. این سریال با رویکردی طنز، زندگی یک خانواده اصفهانی را به تصویر می کشد.

کد خبر: ۱۰۴۷۴۶

یکی بود یکی نبود را محمود صفایی تهیه کرده است که پیش از این تهیه سریال هایی همچون گردو، کلاف خاک تابان و...را به عهده داشته است. صفایی کارش را از سال 1360 در مرکز چهارمحال و بختیاری آغاز کرده و تاکنون تجربه کارهای مختلفی چون نویسندگی نمایش های رادیویی و تلویزیونی ، گویندگی خبر، مجری برنامه تلویزیون و...را داشته است. حسن اکلیلی هم بازیگر این سریال است که برای اولین بار با کمدین دیگر اصفهانی قدرت الله ایزدی (آقا رشید) در یک سریال همبازی شده است. تجربه ای که به گفته خودش می توانست به مراتب بهتر و جذاب تر باشد. اکلیلی در این سریال در نقش پدر خانواده ای فرهنگی که چند دختر دم بخت دارد، ظاهر شده است. او هم اکنون سریال های پخش نشده ای همچون «خانه شش در» و «دل خوش سیری چند؛» را آماده نمایش دارد. ما این گفتگو را با محمود صفایی تهیه کننده سریال آغاز می کنیم.

فکر نمی کنید بعضی از قسمتهای سریال یکی بود یکی نبود با عجله جلوی دوربین رفته است؛

اتفاقا این سریال را خیلی با وسواس و دقت کار کردیم و کوشیدیم برای اجرای درست آن زمان کافی صرف شود؛ چراکه کارگردان این سریال معتقد بود می خواهد یک کار به یادماندنی انجام دهد و به همین دلیل در ساخت آن خیلی دقت به خرج می داد و همین موضوع باعث شد کار به کندی پیش رود. به نظرم موضوعی را که شما اشاره کردید، باید در جای دیگری جستجو کرد. ازهم گسیختگی ای که شما یا هر بیننده دیگری ممکن است آن را احساس کند، در فیلمنامه است. فیلمنامه سریال ما افت و خیز لازم را نداشت ؛ چراکه کار نویسندگی این سریال را 3 نفر با سلیقه های گوناگون به عهده داشتند که این موضوع باعث چند پارگی در کار شد.

ولی در بیشتر جاها، وقتی چند نفر روی یک فیلمنامه کار می کنند، معمولا نتیجه مطلوب و دندان گیر می شود. فکر نمی کنید مشکل جای دیگری است؛

به نظر من موضوعی که شما به آن اشاره می کنید، خیلی کلی است. بحث کار گروهی در هر جایی یکجور جواب نداده است. شغل ما هم جدا از شغلهای دیگر نیست. خیلی ها در کارهای گروهی موفق هستند و خیلی های دیگر هم ، نه! ولی من فکر می کنم نویسندگی از آن موارد خاص و حساسی است که اگر انفرادی انجام شود، به مراتب موفق تر خواهد بود. البته این نویسنده باید از همه نظر حائز شرایط یک نویسنده خوب باشد تا نوشته نهایی هم کار دلخواهی باشد.

به عنوان تهیه کننده سریال چقدر دست عوامل را باز گذاشتید تا اثر بهتری ساخته شود؛

به 2 دلیل فکر می کنم دست عوامل و بازیگران این سریال را برای اجرای بهتر باز گذاشته بودیم ؛ اول به دلیل طنز و مفرح بودن کار و دوم به سبب حضور بازیگران بداهه کاری مثل آقای ایزدی و اکلیلی خواه ناخواه باید این کار را انجام می دادیم تا نوشته روی کاغذ در اجرا به اثر قابل قبولی تبدیل شود.

در یکی بود یکی نبود به نوعی توجه به فرهنگ و رسوم مردم اصفهان دیده می شود، چقدر بر این مساله اصرار داشتید؛

کارگردان ما روی این موضوع اصرار زیادی داشت. چون آقای رضایی بازنویسی فیلمنامه را هم به عهده داشت و این مهم را می شود در تک تک «نماها» دید. لهجه ، لوکیشن ها، فضاسازی ها، ضرب المثل ها، لباس ها، آداب و رسوم و...همه برای ما مهم بودند و من هم به عنوان تهیه کننده با این مساله موافق بودم تا جایی که اصالت فیلمنامه را مخدوش نکند.

و در نهایت چقدر از محصول نهایی راضی بودید؛

راستش از محصول کار راضی بودم ، ولی نه خیلی.

چرا؛

چون همچنان با همان مشکل قدیمی ، یعنی نبود یک نویسنده خلاق و توانمند دست و پنجه نرم می کردیم. ما در این سریال سعی کردیم بهترین امکانات اجرایی را در حد مقدورات شهرستان از لحاظ ضبط، بازیگر و موارد دیگر فراهم کنیم ؛ ولی واقعیت این است که متن ضعیف باعث شد کار دچار نقصان شود.

بجز موارد یاد شده ، در ساخت این سریال با چه مشکلاتی روبه رو بودید؛

باید بگویم مشکل عمده تهیه کنندگانی مثل من در مراکز، بودجه محدود و پایین آثار شهرستانی است. اگر همین سریال در تهران ساخته می شد، بودجه آن چندین برابر بودجه ای بود که ما در اصفهان صرف آن کردیم. اگرچه ما معتقد به تفاوت هزینه ها در مراکز استان ها و پایتخت هستیم ، ولی نه به شکل کنونی که اختلافات بسیار فاحش است.

حالا که سریال شما پخش می شود، استقبال مردم چگونه است؛

یکی بود یکی نبود در زمان مناسبی از شبکه 2 سیما پخش شد. چون علاوه بر این که فصل خوبی برای پخش آن در نظر گرفته شده بود، در شبکه های دیگر هم مجموعه طنزی پخش نمی شد و همین موضوع بهترین فرصت برای دیده شدن این سریال بود. در مجموع باید بگویم بازخوردها بد نبود. اگرچه باید قبول کنیم سریالی که به صورت هفتگی پخش می شود، به هر حال کمتر از آثار روتین شبانه ای که نمایش داده می شوند، در ذهن مخاطب باقی می مانند. که طبیعی هم هست. در مجموع از تهیه و پخش این سریال راضی هستم.

حسن اکلیلی معتقد است که مسوولان باید هنرمندان شهرستانی را بیشتر باور کنند. او به سوالات ما چنین پاسخ می دهد:
به عنوان یک مخاطب ، عمده ضعفهای یکی بود یکی نبود را در چه چیزهایی می دانید؛

اساسا فیلمنامه کمبودهای زیادی در قصه داشت یعنی قصه ، مطلبی برای گفتن نداشت و بعضی از موضوعاتی هم که طرح می کرد، برای مخاطب نو و تازه نبود و از همه اینها گذشته ، به دلیل نوپا بودن تیم سازنده اثر آن چنانی که باید از کار درنیامد و انسجامی که باید در آن دیده نمی شود.

تولیدات بومی و محلی بیشتر به ذائقه مردم می نشیند

شما اگر دقت کنید، می بینید که هر سکانس به تنهایی و به خودی خود قابل تحمل است ؛ اما وقتی سکانس ها در کنار هم قرار می گیرد، ریتم کار خیلی کند می شود. ولی به هر تقدیر باید گفت یکی بود یکی نبود هم یک تجربه بود. ما در ابتدا و قبل از تولید تصور کار بزرگی داشتیم ، اما متاسفانه این اتفاق نیفتاد.

با این همه فکر نمی کنید در بعضی قسمتهای این سریال اغراق شده است؛

این موضوع هم برمی گردد به همان مشکلی که گفتم ؛ یعنی نبود قصه گیرا و جذاب در فیلمنامه. ولی سکانس هایی که من و خانم مهیمن بازی داریم ، خوب از کار درآمد. منتها چون چیز تازه ای در آن سکانس ها طرح نشده ، خیلی معمولی به نظر می رسد.

شما در این سریال با بازیگر دیگر طنز اصفهان قدرت الله ایزدی همبازی بودید، از بازی در کنار ایشان بگویید؛

ما در گذشته روی صحنه تئاتر در کنار هم بازی داشته ایم. ولی در سریال این اولین بار بود که برابر هم بازی می کردیم. فکر می کنم اگر از قصه بهتر و تیم سازنده قوی تری بهره می بردیم ، قطعا تولید به مراتب بهتر و ماندگارتری داشتیم.

بیشترین مشکلاتی که هنرمندان شهرستانی با آن روبه رو هستند، چه چیزهایی است؛

یکی از مشکلات ، این است که مسوولان مراکز شهرستانی فکر می کنند هنرمندان شهرستانی توانایی لازم را ندارند و بالطبع با هنرمند شهرستانی همکاری نمی کنند، این موضوع باعث شده تولید آثار شهرستانی چشمگیر، خودبه خود کمتر اتفاق بیفتد. از آن گذشته متاسفانه در حال حاضر علاوه بر این که بودجه کمتری به تولیدات شهرستانی نسبت به تهران اختصاص می یابد، سعی می شود در گروه سازنده افرادی نیز از تهران گنجانده شوند که این همان بحث عدم باور هنرمندان شهرستانی را تشدید می کند.

به عنوان یک بازیگر، سیاست های مراکز استان ها چقدر در ارتقای کیفی کار شما نقش داشته است؛

واقعیتش این است که تاثیر خیلی خوبی داشته است. به هر حال هر هنرمندی تلاش می کند تا نتیجه کارش هر چه بهتر و راحت تر دیده شود و از این نظر همراهی مراکز خیلی مهم و تاثیرگذار است. امور فرهنگی ما باید تقسیط شود. یعنی همه مراکز و همه هنرمندان شهرستانی در آن سهمی داشته باشند. حرکتی هم که امور شهرستان ها در چند سال اخیر انجام داده و بسیار چشمگیر است ، اختصاص سهمی به ارائه آثار مراکز استانی است و ما می بینیم که مردم در گوشه و کنار کشور با این تولیدات ارتباط خوبی برقرار کرده اند.

شما بازیگر تئاتر هم هستید. به نظر شما بازخورد یک کار تئاتری بیشتر است یا اثری که از سیمای مراکز پخش می شود؛

کارهای نمایشی که ما اجرا می کنیم ، منحصر به اصفهان است. فکر می کنم مردم از کارهای نمایشی ما که از تلویزیون پخش می شود، بیشتر استقبال می کنند. جالب این که بعضی از این تولیدات بیش از 40 بار از شبکه های مختلف به نمایش درآمده و این نشانگر علاقه مندی مردم به کارهای این چنینی است. ولی در ارتباط با تولیدات مراکز با اشاره ای که ریاست صداوسیما در جشنواره تولیدات مراکز داشتند ، فکر می کنم اگر تولیدات صد در صد بومی و محلی باشد، بیشتر به ذائقه مردم می نشیند.