در حالی که خیلی ها معتقدند بدل شدن یک آدم سرطانی به بهترین رکابزن دوران و قهرمانی های مکرر او در مهمترین مسابقه ورزشی رشته اش فقط می تواند محصول تقلب و دوپینگ گسترده آن ورزشکار باشد، آرمسترانگ چنان ادعایی را رد می کند و هنوز هم مدعی است که هیچ گاه و حتی در بدترین شرایط به داروهای نیروزا روی نیاورده و در این وادی ها طی طریق نکرده است.
با این حال نوشته های لوموند نیز سندیت و بنیاد و استحکام ویژه خود را دارد. به نوشته این نشریه آرمسترانگ در روز 28 اکتبر 1996 و در اوایل زمان درمانش به یک پزشک در بیمارستان دانشگاه ایندیانای امریکا گفته بود که از مواد نیروزا سود جسته است.
لوموند افزوده است: «پس از عملی که روی مغز آرمسترانگ انجام شد، پزشک معالج وی برای شناخت و تعیین ادامه راه درمانی آرمسترانگ پیشینه ای را از وی طلبید و از او خواست بگوید پیشتر چه داروهایی را مصرف می کرده و آنگاه آرمسترانگ در حضور چند نفر به صراحت نام چند ماده و دارو را آورده که E.P.O ، تستوسترون ها، هورمون های رشد و کورتیزون ها را شامل می شده است. او این حرفها را در حضور پزشکان ، فرانکی آندرو که در آن زمان هم تیمی وی بوده و همسر آندرو بر زبان رانده است و آنها نیز روی این قضیه سوگند خورده اند.