8 ربیع الاول 260 قمری امام حسن عسکری علیه السلام رحلت کرد. امام حسن عسکری در هشتم ربیع الثانی 332 قمری در مدینه دیده به جهان گشود.
کد خبر: ۹۲۲۹۷
گرچه این امام بزرگ القاب متعددی چون صامت ، هادی ، زکی ، نقی ، خالص و... دارند ولی لقب «عسکری» آن حضرت بیشتر معروف است . لقب «عسکری» به این دلیل است که آن حضرت در سامرا و در یک پادگان نظامی تحت نظر قرار گرفته بودند. امام عسکری (ع) حدود 28 سال حیات پرثمر داشتند و حدود شش سال نیز امامت شیعیان را برعهده گرفتند. دوره امامت امام حسن عسکری علیه السلام ، دوره بسیار مشکلی بود؛ زیرا آن امام بزرگ از یک سو با ستمگری های عباسیان مقابله می کردند و از سوی دیگر ، رسالت سنگین امامت را بر دوش کشیدند و سعی می نمودند از مرزهای فرهنگی و اعتقادی شیعه دفاع کنند. از همه مهم تر ، ضرورت ایجاب می کرد که آن بزرگوار موضوع غیبت امام دوازدهم حضرت ولی عصر (عج) را برای مردم تبیین کنند. امام حسن عسکری نفوذ بسیار فراوانی در میان مردم داشت و هر مسلمانی با آن حضرت دیدار می کرد، شیفته سیره الهی آن حضرت می شد. البته نفوذ معنوی و اجتماعی امام حسن عسکری (ع) در میان مردم ، برای آن حضرت مشکلاتی پدید آورد. یکی از این مشکلات ، حساس شدن شدید عباسیان به ارتباط آن حضرت با مسلمانان بود. عباسیان می دانستند که اگر امام حسن عسکری (ع) آزاد باشد و مردم به راحتی بتوانند با آن بزرگوار ارتباط برقرار کنند، موقعیت خلافت عباسی در خطر قرار می گیرد. به همین دلیل ، عباسیان تصمیم گرفتند با زندانی کردن امام و تحت نظر قرار دادن آن حضرت ، ارتباط مسلمانان را با آن بزرگوار قطع نمایند. امام حسن عسکری (ع) از نظر علمی و فرهنگی نیز نفوذ فوق العاده ای در میان دانشوران زمان خود داشتند. به همین سبب بود که حتی فیلسوف بزرگی مثل «کندی» با شنیدن یک جمله از سخنان امام حسن عسکری ، آنچه را که اشتباه و غیرحق دریافت کرده بود ، آتش زد. به هر حال ، امام حسن عسکری در 18 ربیع الاول 260 قمری عروج کرد. با عروج آن حضرت ، دوره امامت حضرت ولی عصر(عج) آغاز شد.