حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
روز گذشته باشگاه خبرنگاران جوان در گزارشی مفصل به این موضوع پرداخت؛ موضوعی که آرام آرام به بازار هنری مکارهای تبدیل شده است.
سینمای ایران در طول این سالها با نوعی نگاه انسانی در فیلمها توانسته جریان و جایگاه ویژهای در عرصه جهانی برای خود کسب کند، اما در این میان ضعف ساز و کاری مشخص با سیاستی بلند مدت برای رسیدن به ارسال درست فیلمها به جشنوارهها و رسیدن به بازارهای جهانی همچنان به چشم میخورد و احساس میشود.
فقدان رویکرد مشخص و قانونی مدون در این رابطه تا آنجا میرسد که حتی در فضای مجازی از این خلأ قانونی سوء استفاده میکنند و این روزها سایتهایی در این فضا دیده میشوند که بدون هیچ کارشناسی، نقش پست را برای ارسال فیلمها به جشنوارههای مختلف ایفا میکنند و در این میان ضررهای بسیاری را مستقیم و غیرمستقیم به جایگاه سینمای ایران در سطح جهانی میزنند؛ سایتهایی که در لایه ظاهری خود به صاحب اثر سینمایی، هزینه تا ده هزار تومان را پیشنهاد میکنند و میگویند میتوانند حضور در چند جشنواره خاص را هم تضمین کنند، اما در هیچ کدام از این مراحل به عواقب و پسماندهای حرکت خود در سطح جهانی فکر نمیکنند و در این خلأ صاحب اثر است که ضرر میکند و فیلمش به جشنوارهای که مناسب اثرش نیست، ارسال میشود. در این میان، این اعتبار و آبروی سینمای ایران نیز زیر پا گذاشته میشود.
سفر فیلمهای ایرانی به جشنوارههای خارجی به تعداد بالای فیلمهای ایرانی به چند جشنواره خاص میرسد و دریافتی جز بلاتکلیفی داوران جشنوارهها، سرخوردگی سازندگان فیلم و جدی نگرفتن سینمای ایران در عرصه جهانی به عنوان یک جریان ندارد.
محمد اطبایی، پخشکننده بینالمللی سینمای ایران در این باره میگوید: ادعای ارسال فیلم با هزینه کم در سایتها، نوعی کلاهبرداری و کاسبکاری است تا حرکتی فرهنگی. همچنین پدرام علیزاده، پخشکننده فیلم «دو» و از دیگر فعالان این عرصه، معضل و خطر سایتهای غیر حرفهای ارسال فیلم را نبود کارشناسی مناسب در مورد فیلمهای ایرانی میداند و تصریح میکند: وظیفه یک پخشکننده حرفهای شناخت درست جشنوارهها، تناسبسازی میان فیلم مورد نظر و جشنواره و ایجاد هماهنگی بین ساختار و قصه فیلم معیارهای بینالمللی و سیاست جشنوارهای است که فیلم به آن فرستاده میشود.
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....