خبرنگار ؛ آنگونه که مسوولان می خواهند یا مخاطبان؛

وقتی اقتصاد یک جامعه بیمار است ، این بیماری همچون بیماری های جسمی در همه ارکان جامعه بسرعت شیوع می یابد. امروزه کم نیستند روزنامه نگاران حرفه ای که قلم خود را شکسته و به منظور دستیابی به رفاه بیشتر زندگی ، درگیر امور اجرایی شده و در مدت زمانی کوتاه ، صاحب خانه و ماشین و دیگر امکانات رفاهی شده اند. این مساله ، خود بیانگر این است که روزنامه نگاران هم مانند دیگر اقشار جامعه باید از امنیت شغلی ، حقوق کافی برای گذران زندگی و رفاه نسبی برخوردار باشند تا بتوانند به دور از دغدغه معیشت ، رسالت اصلی اطلاع رسانی خود را به انجام برسانند. متاسفانه در حال حاضر کمتر خبرنگاری را می توان یافت که با مشکلات شخصی خود کنار آمده باشد و تنها به فکر تهیه اخبار مستند و نقد آنها برآید. به همین دلیل هم هست که برخی مسوولان سازمان ها و نهادها به منظور رهایی از سماجت خبرنگاران کنجکاو و جسور ، سعی در تطمیع آنان می کنند و به روشهای گوناگون می کوشند خبرنگاران را از موی دماغ شدن دور کنند. حال که شهادت مرحوم صارمی بهانه ای شد که مانند خیلی از اقشار جامعه روزی هم به نام «روز خبرنگار» ثبت شود ، شایسته است رسانه ها ضمن گرامیداشت خاطره او ، به بهانه این روز ، با بیان چالشهای پیش روی حرفه روزنامه نگاری در کشور به نقد موشکافانه آن بپردازند تا این حرفه بنا به ماهیت خود در مسیر رشد و تکامل قرار گیرد و جامعه را از برکات آن بهره مند سازد.