بیکارترین تنیسورهای دنیا هستیم

اگر منصور بهرامی و کامبیز درفشی‌جوان یادآور نسل طلایی سال‌های دور گذشته هستند، انوشا شاقلی و اشکان شکوفی جوان‌ترهای تنیس‌ هستند که نام آنها در این سال‌ها با تیم ملی تنیس ایران عجین شده است.

اشکان شکوفی، جوان بلندبالای تنیس است که در رده‌های سنی، حریف سرسخت انوشاشاقلی بود اما در تیم ملی، این بازیکنان به دو بازیکن قابل اتکا برای تنیس ایران تبدیل شدند.

اشکان شکوفی بتازگی با تیم گاز تهران، یک قهرمانی دیگر را بر افتخارات ورزشی خود اضافه کرد. او در یک روز برفی ـ که تصور تمرین در چنین روزی سخت است ـ مشغول تمرین کردن بود اما بنا به گفته خودش تنیس برف و باران و سرما نمی‌شناسد.

بازیکنی مانند اشکان شکوفی با این نوع نگاه در ورزش قهرمانی، مراحل پیشرفت را طی کرد. او 196 سانتی متر قد دارد و با نفرات جوان تنیس بازی می‌کند تا هم به آنها آموزش داده باشد و هم این‌که بدنش را از فرم خارج نکند. وقتی با ملی‌پوش تنیس صحبت می‌کنم او در گوشه‌ای می‌نشیند تا تعداد نفس‌هایش را به حالت معمولی دربیاورد و با تمرکز بالاتری به پرسش‌های من پاسخ بدهد.

اشکان شکوفی پس از لیگ برتر تنیس کارش شده همین که به تمرین برود و روزی چند ساعت بازی و بدنسازی کند.

با تعداد قهرمانی‌های او در تنیس در وهله اول به نظر نمی‌رسد زیاد تشنه قهرمانی باشد، اما وقتی شروع به صحبت کردن می‌کند انگیزه‌های قهرمانی در 31 سالگی در چشمان او پیداست.

از شکوفی می‌پرسم بعد از بازی‌های لیگ برای بازی‌های ملی آماده می‌شود یا خیر که در جواب می‌گوید: نمی‌شود تمرین نکرد. همین مقدار تمرین هم که انجام می‌دهم برایم کم است. یک تنیسور به تمرین و مسابقه‌های زیاد نیاز دارد، کاری که در ایران متاسفانه کمتر صورت می‌گیرد. شاید در بخش تمرین، تنیسورها وقت زیادی را به این کار اختصاص بدهند، اما در مسابقه همه ما شکل همدیگر هستیم. مشکل ما تعداد بازی‌های کم است.

شکوفی برنامه‌های بعدی تنیس بعد از لیگ برتر را بازی‌های حذفی و آماده‌سازی برای مسابقه‌های تیم ملی در دیویس کاپ اعلام می‌کند:جام حذفی بهمن ماه است. بعد از آن هم تیم ملی باید برای بازی‌های دیویس آماده شود که در میانمار برگزار می‌شود.

ملی‌پوش تنیس ایران از سال 1379 در تیم ملی بازی می‌کند، اما برای این دوره از حضورش در تیم ملی مطمئن نیست.

شکوفی می‌گوید: از برنامه‌های تیم ملی بی‌خبرم. نمی‌دانم فدراسیون چه برنامه‌ای دارد، بنابراین اجازه بدهید در این رابطه حرفی نزنم. این تردید برای اشکان شکوفی و هم نسل‌های او مانند انوشاشاقلی از وقتی به وجود آمد که فدراسیون تنیس در چند سال اخیر طرح‌های جوانگرایی را همزمان در لیگ‌های برتر و تیم ملی به اجرا گذاشت. در لیگ برتر تیم‌ها ملزم به استفاده از نفرات جوان بودند که برخی مربیان با نوع اجرای آن به مشکل برخوردند.

شکوفی اما درباره جوانان رویکرد کاملا مثبتی دارد:من هم یک روز 17 یا 18 ساله بودم و در تنیس به دنبال فرصت. منتهی برای پیداکردن جایگاه خیلی زحمت کشیدم و این موقعیت را براحتی به دست نیاوردم. من مخالف این هستم که جایگاه را براحتی تقدیم جوانان کنیم و بعد بگوییم جوانگرایی صورت داده‌ایم، بلکه باید یک جوان سختی‌های ورزش قهرمانی را تحمل کند و از کوران رقابت‌های مختلف بگذرد و برای خودش جایگاه مناسبی به دست بیاورد. جوانان در کنار باتجربه‌ها بزرگ می‌شوند.

اشکان شکوفی بعد از این پرسش من که در لیگ برتر تنیس امسال چند جوان با آتیه دیده که می‌توانند آینده تنیس ایران را تامین کنند، می‌گوید: تنیس ما جوان است.در روز فینال کیارش سوری مقابل من بازی کرد و من اول به او یک گیم باختم، اما بعد با سرسختی از او گیم‌های بعدی را گرفتم. با همان برد تیم مان قهرمان شد. سوری حدود 20 سال دارد و از پدیده‌های تنیس ماست یا شایان مهدی‌زاده در تیم خودمان که در دوبل با هم بازی کردیم و تیم سیمین سپاهان را بردیم. شایان هم تنیسور با استعدادی است. اصولا بچه‌های تنیس ایران با استعداد هستند، اما مشکلات مالی و اقتصادی مانع شناسایی استعدادها شده است.

اشکان شکوفی دوران نوجوانی و بازی در گروه‌های سنی خودش را با بچه‌های امروز تنیس مقایسه می‌کند: بازیکنان این رده‌ها باید 20 تا 30 تورنمنت ببینند. بهترین تمرین برای یک تنیسور مسابقه است، اما برای این کار مشکلات زیادی وجود دارد.الان در پیش پاافتاده‌ترین تورنمنت‌ها 15 تا 20 میلیون تومان باید هزینه کرد. من و انوشا در سال یکی تا دو تا سفر برون‌مرزی می‌رفتیم.

فیوچرزها در تهران بود و در دهلی و کویت مسابقه می‌دادیم. در این شرایط که آسان هم نبود من در سینگل به رده 800ـ700 دنیا رسیده بودم. من و انوشا فعالیت‌های بین‌المللی‌مان را به قدری ادامه دادیم که در بازی دوبل بهترین نتیجه تاریخ دوبل ایران را به دست آوردیم.

شکوفی حمایت از تنیسورها را گام مهمی برای پیشرفت آنها می‌داند: من با هزینه شخصی به اسپانیا رفتم، اما تامین مخارج سفر واقعا برای اهالی تنیس سخت است. کویتی‌ها الان محمد قریب را دارند که حسابی هم حمایتش می‌کنند. او در فیوچرزکیش بعد از این‌که یک دوره مصدومیت را سپری کردم و آماده هم نبودم به زحمت مرا برد، اما الان به رده‌های 300ـ200 دنیا رسیده است. با فدرر بازی کرد و کویتی‌ها به طور مداوم او را به تورنمنت‌های مختلف می‌فرستند.

اشکان شکوفی، مهم‌ترین رویداد تنیس ایران را برگزاری لیگ می‌داند، اما می‌گوید بازی‌ها به صورت متمرکز جوابگوی مطالبات نسل جدید تنیس ایران نیست: بازی‌های رفت و برگشت و شهر به شهر بهتر است. بازی‌ها زمان بیشتری طول می‌کشد و تعداد آن افزایش پیدا می‌کند. در لیگ امسال ندلکو از روسیه آمد و دو تا بازی کرد و رفت. چه نتیجه‌ای عاید تنیس ایران شد؟ این بازیکنان باید زمان طولانی‌تری در لیگ حضور داشته باشند.

شکوفی این را قبول دارد که تیم ملی نتوانسته است در این سال‌ها روند روبه ثباتی در عرصه تنیس آسیا داشته باشد. در دیویس کاپ بارها تیم ایران به صورت الاکلنگی در دسته‌های دوم و سوم آسیا قرار گرفت.

ملی‌پوش تنیس ایران می‌گوید: متاسفانه تیم ملی هنوز نتوانسته انتظارات را برآورده کند. خود من گمان می‌کنم ایران بتواند به دسته دوم صعود کند و جایگاه ثابت داشته باشد، اما این کار چرا محقق نمی‌شود، دلیلش را گفتم. ما نه حمایت می‌شویم و نه بازی‌هایی به اندازه بازیکنان بین‌المللی دنیا داریم. تنیسورهای دنیا هفته به هفته در بازی‌های فیوچرز و جایزه بزرگ شرکت می‌کنند و شاید فقط در روزهای کریسمس و ژانویه بیکار باشند، اما در طول سال بازی دارند. می‌بینید که ما در قیاس با آنها بیکارترین تنیسورهای دنیا هستیم!

اشکان شکوفی در ادامه این گفت‌وگو به تفاوت‌های بازی‌های فیوچرز و جایزه بزرگ با دیویس کاپ اشاره می‌کند و حضور در بازی‌های فیوچرز و جایزه بزرگ را برای آمادگی بیشتر در دیویس کاپ ضروری می‌داند: این بازی‌ها با دیویس کاپ فرق می‌کند. در دیویس، شما برای تیم ملی کشورت مسابقه می‌دهی، ولی در فیوچرز و جایزه بزرگ اگر هم شکست بخوری، یک شکست شخصی را تجربه کرده‌ای و اتفاق خیلی خاصی نمی‌افتد.

او امیدوار است تنیس ایران به بازی‌های دسته دوم دیویس برگردد هر چند در بازی‌های خارج از ایران ارتقا دادن این جایگاه کمی دشوار به نظر می‌رسد.