حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اما مشکلی که تا همین چند روز گذشته لاینحل باقی مانده بود قابلیت استفاده از خون مصنوعی در بدن انسان بود چرا که این خون میبایست رقیقتر از خون واقعی باشد تا به راحتی گردش یابد و در عین حال پیوند ضعیفتری با اکسیژن برقرار کند تا اکسیژن به راحتی در بافتها آزاد شود. وجود این ضرورتها باعث شد تا امیدهایی که در میان محققان به دنبال تولید چند نمونه از خونهای مصنوعی ایجاد شده بود، خیلی زود با اثرات منفی مانند متلاشی شدن مویرگها و عدم تامین اکسیژن موردنیاز بافتها، بر باد رود.
اما در جدیدترین دستاوردهای محققان لابراتوارهای پیر و ماریکوری در پاریس، به نظر میرسد سرانجام امکان استفاده از خونی که به روش مصنوعی تهیه شده، در رگهای انسان فراهم شده است. محققان در این پژوهش به استخراج سلولهای بنیادی خونساز از مغز استخوان یک داوطلب پرداختند و سپس آنها را در آزمایشگاه برای تبدیل به سلولهای خونی با ترکیبی از عوامل رشد، پرورش دادند. همچنین برای ردیابی این سلولها، آنها را نشانهدار و 10 میلیارد از این سلولها را که برابر با 2 میلیلیتر خون است به بدن فرد داوطلب تزریق کردند.
این نخستین بار است که خونی که در خارج از بدن موجودی زنده ساخته شده است، به یک انسان تزریق میشود. این موفقیت از آنجا اهمیت ویژهای مییابد که در حال حاضر دریافتکننده خون نهتنها زنده است بلکه هیچ عارضهای هم از خود نشان نداده است. با نخستین انتقال موفق خون کشت شده در آزمایشگاه به انسان، رویای استفاده گسترده از خون مصنوعی یک گام دیگر به واقعیت نزدیک شده است.
آنطور که محققان میگویند این خون مشکل عدمسازگاری در فرد دریافتکننده نخواهد داشت و قربانیان حوادث میتوانند به سرعت و بدون نیاز به آزمایش تعیین گروه خونی، خون موردنیاز خود را دریافت کنند. در عین حال امکان نگهداری بلندمدت این نوع خون و عدم نیاز به نگهداری در سرما، آن را به گزینه بسیار مناسبی برای مقابله با مشکل کمبود خون در بلایای طبیعی، جنگلها و مکانهای دورافتاده مبدل کرده است. در نهایت به نظر میرسد با گسترش تولید خون مصنوعی امکان دسترسی انسان به یک منبع خون نامتناهی فراهم شده است.
بهاره صفوی / گروه دانش
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....