شماره‌ای که فقط یک عدد نیست؛ پیراهن شماره ۷ پرسپولیس هنوز بوی علی پروین می‌دهد!

جام جم آنلاین – محمد عمری در تمرینات اخیر پرسپولیس زیر نظر مهدی تارتار با پیراهن شماره هفت تمرین می‌کند. اما این پیراهن یک عدد نیست. یک دنیا خاطره است. بعضی شماره‌ها فقط یک عدد روی پیراهن نیستند. در واقع بخشی از هویت یک باشگاه به شمار می‌روند. همان‌طور که شماره ۱۰ در ناپولی با دیه‌گو مارادونا گره خورده یا شماره ۷ در منچستریونایتد یادآور جورج بست، اریک کانتونا و کریستیانو رونالدو است در پرسپولیس نیز شماره ۷ سال‌هاست که با یک نام شناخته می‌شود: علی پروین. اما اکنون مشخص به نظر می‌رسد که پیراهن شماره ۷ در پرسپولیس دیگر طلسم نیست و ترسی بابت پوشیدن آن وجود ندارد.
 
وای به حال بازیکن شماره ۷!
شماره ۷ پرسپولیس برای سال‌ها یک پیراهن معمولی نبود. این شماره یادآور کاپیتانی بود که دهه‌ها افتخارآفرینی کرد و آخر سر به سلطان معروف شد. علی پروین با همین شماره به اسطوره پرسپولیس تبدیل شد و به همین دلیل سال‌ها بسیاری از بازیکنان حتی حاضر نبودند به سراغ این شماره بروند. آنها می‌دانستند هر اشتباه، هر افت و هر نمایش ضعیف با نام پروین مقایسه خواهد شد.
شاید جالب‌ترین نمونه این احترام مربوط به پژمان جمشیدی باشد. او هرگز شماره ۷ را نپوشید، اما پیراهن شماره ۲۵ را انتخاب کرد و با قرار دادن یک علامت «+» میان عدد ۲ و ۵ به شکلی جالب این پیام را منتقل کرد که خود را شماره ۷ پرسپولیس می‌داند، حرکتی که هنوز هم یکی از خاطره‌انگیزترین اتفاقات مربوط به شماره پیراهن در فوتبال ایران محسوب می‌شود.
 
جسارت سروش و اعتراض سلطان!
سال‌ها بعد سروش رفیعی این مسئولیت را پذیرفت و شماره ۷ را بر تن کرد؛ تصمیمی که واکنش‌های متفاوتی به همراه داشت. حتی خود علی پروین نیز یک بار با انتقاد از این انتخاب گفته بود: «چرا شماره ۷ من را دادید به سروش؟».  پروین بار‌ها حساسیت خود را نسبت به بازیکنانی که شماره ۷ او را می‌پوشند نشان داده بود.
اما فوتبال تغییر کرده است. نسل جدید کمتر از گذشته از زیر سایه اسطوره‌ها می‌ترسد. بازیکنان امروز اگر قرار باشد از فشار فرار کنند هرگز به ستاره تبدیل نخواهند شد. شاید به همین دلیل است که حالا محمد عمری بدون نگرانی شماره ۷ را انتخاب کرده و با همین پیراهن در تمرینات پرسپولیس دیده می‌شود، تصمیمی که نشان می‌دهد اعتمادبه‌نفس بازیکنان نسل جدید نسبت به گذشته بیشتر شده است.
 
همه هفت‌های اسطوره‌ای!
البته پوشیدن شماره‌های تاریخی همیشه دو روی سکه دارد. از یک سو افتخار بزرگی است و از سوی دیگر انتظارات را چند برابر می‌کند. هواداران دیگر تنها عملکرد یک بازیکن را نمی‌بینند بلکه ناخودآگاه او را با بزرگ‌ترین صاحب آن شماره مقایسه می‌کنند، مقایسه‌ای که در بسیاری از مواقع به ضرر بازیکن تمام می‌شود.
این اتفاق فقط مختص پرسپولیس نیست. در فوتبال جهان نیز شماره ۷ همیشه یکی از خاص‌ترین پیراهن‌ها بوده است. در منچستریونایتد، جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا، دیوید بکام و کریستیانو رونالدو هر کدام بخشی از تاریخ این شماره را ساخته‌اند. در لیورپول، کنی دالگلیش سال‌ها شماره ۷ را به یک عدد اسطوره‌ای تبدیل کرد. در رئال مادرید نیز رائول و سپس کریستیانو رونالدو این شماره را به یکی از ارزشمندترین پیراهن‌های فوتبال جهان تبدیل کردند.
در میان شماره هفت‌های بزرگ تاریخ فوتبال، نام‌هایی مانند جورج بست، کنی دالگلیش، کوین کیگان، اریک کانتونا، دیوید بکام، لوئیس فیگو، رائول گونزالس، کریستیانو رونالدو، فرانک ریبری و آندری شوچنکو بیش از دیگران به چشم می‌خورند؛ بازیکنانی که هر کدام با سبک بازی، شخصیت و افتخارات خود، معنای تازه‌ای به شماره ۷ دادند.
حالا در پرسپولیس نیز داستان تازه‌ای آغاز شده است. محمد عمری پیراهنی را بر تن کرده که سال‌ها کمتر کسی جرأت نزدیک شدن به آن را داشت. اینکه او بتواند به اندازه صاحبان بزرگ این شماره در تاریخ باشگاه اثرگذار باشد یا نه موضوعی است که تنها زمان پاسخ آن را خواهد داد.