سیر و سلوک با مختارنامه

در وجود همه ما شیعیان زخمی التیام‌ناپذیر وجود دارد. زخمی که 1400سال است دل و جان ما را به درد آورده و دیدگان ما را خیس کرده است. زخم آن حادثه عظیم که پاره تن پیامبر را سر بریدند. اما قصه مختار بن ابوعبید ثقفی که با قیامش برای خونخواهی خون حسین (ع) قلب امام سجاد (ع) و ائمه اطهار را شاد کرد، آنچنان شیرین و گواراست که امروز وقتی به پشت سر خود نگاه می‌کنم و می‌بینم من هم سهمی در روایت این قصه شیرین دارم، بر خود می‌بالم. برای تولید مختارنامه قریب به یک چهارم از عمر حرفه‌ای خود را اختصاص دادم. وقتی کار را شروع کردیم میانسال بودم و زمانی که مجموعه روی آنتن رفت، به دوران پیری رسیده بودم و دیگر راه رفتن بدون عصا برایم سخت و دشوار است. چون دوباره در میانه راه از فشار کار، کارم به بستری شدن در بیمارستان و عمل جراحی قلب کشید. با این همه خوشحالم، خوشحال از این‌که این مجموعه تلویزیونی را مردم دوست دارند و به دلشان نشسته است.

حتما دیده‌اید که در هیات‌های عزاداری محبان اهل بیت برای نذری روزهای سوگواری بهترین مواد را تهیه می‌کنند. مثلا برنج درجه یک می‌خرند. بهترین روغن را فراهم می‌کنند و گوسفندی می‌کشند تا با گوشت تازه غذای مهمانان امام‌حسین(ع) را با بهترین کیفیت آماده کنند. برای من هم مخاطبان مختارنامه فرقی با مهمانان امام حسین (ع) نداشت. قرار بود 40 هفته هر جمعه میزبان آنها باشیم، پس به عنوان یک محب کوچک خاندانِ عصمت و طهارت همه تلاشم را کردم، تمام سختی‌ها و مرارت‌ها را به جان خریدم تا میزبان خوبی باشم و امروز به خود می‌بالم. رضایت مهمانان ما که همگی محبان اهل بیت (ع) هستند، همه سختی‌ها و ناراحتی‌ها و حتی درد و رنجی که از بیماری بر جانم نشسته است، همه و همه را برایم شیرین کرده است. چون به کرمِ این خاندان بشدت اعتقاد و امید دارم و می‌دانم که در روز مبادا این کار کوچک مرید و محب کوچک خود را نادیده نخواهند گرفت.

حتما شما هم به من حق می‌دهید که ماه شعبان امسال که هنوز مختارنامه روی آنتن است برای من حال و هوای دیگری داشته باشد. خاضعانه از همه مهمانان مختارنامه می‌خواهم که این آستان بوس حضرات ائمه اطهار‌(ع) را در این روزهای عزیز از دعای خیر خود محروم نکنند.