میقات

روزهای زندگی توقفگاهی دارد برای خود شناسی. برای مرور یک فصل از همین دوران عمر کوتاه، برای رهایی از هیاهوی زندگی، برای خودشناسی که مقدمه‌ای است برای خداشناسی. به من و تو گفته‌اند گام نهادن در این راه زاد‌و توشه می‌خواهد اما توشه‌ای از جنس ایمان و یقین آن هم به معاد و قیامت. برای آن روز که دوباره برمی خیزیم و رستاخیزی برپا می‌شود از انسان ها. به ما گفته اند میقات همین توقفگاهی است که در آن احرام می‌بندی. احرام در آن روز که می‌خواهی از خود عبور کنی و به خدا برسی. می‌خواهی از خلق بگذری و به سوی حق پرواز کنی. پا به میقات می‌گذاری. میقات منزل اول از منازل وادی عشق و راه وصول به خالق هستی است. میقات منزلگاه بازخوانی پرونده رفتار و کردار من و توست. از پیچ و خم آنچه در ذهن داری می‌گذری.