پروین دولتآبادی شوکت و محبتش را به پای کودکان پرورشگاه میریخت
گروه فرهنگ و هنر: مراسم یادبود پروین دولتآبادی پنجشنبه در فرهنگسرای بانو برگزار شد.
در این مراسم، سیمین بهبهانی با بیان اینکه پروین دولتآبادی از چهرههای ماندگار در عرصه شعر و ادبیات ایران بود، گفت: اشعار پروین بسیار دوستداشتنی بود و شهریار اشعار او را بسیار دوست میداشت. او از شاعران و نویسندگانی است که همیشه در اذهان باقی خواهد ماند.
کد خبر: ۲۴۸۵۰۴
به گزارش ایسنا، در این مراسم سپس دکتر شیوا دولتآبادی، خواهر پروین دولتآبادی با اشاره به فعالیتهای این شاعر پیشکسوت در پرورشگاه گفت: خیلیسخت است که برای بچهها شعر خواند ولی صحبت از مادر نکرد. پروین به سبب ویژگیهای محیطی که در آن کار میکرد، تلاش میکرد لالاییهایی از نوع دیگر برای کودکان بسراید و در سالهایی که میتوانست زندگی مستقلی داشته باشد به کودکان هم عاشقانه و هم عاقلانه نزدیک شد.
دکتر غلامعلی ناصح پزشک نیز با قرائت قسمتی از شعر «باز میآید بهاران» پروین دولتآبادی و با بیان اینکه همه تعجب میکنند چگونه در جمع ادیبان یک طبیب سخن میگوید، تصریح کرد: او دختر جوان 18 سالهای بود که با وجود همه اسباب و ملزوماتی که برای یک دختر جوان مهیا بود داوطلبانه مسوولیت کودکان بیسرپرست را برعهده گرفت و این بعد زندگی او دستکمی از شاعری و سخنوری ایشان ندارد. او کسی بود که شوکت و محبت خود را به پای بچهها ریخت؛ بچههایی که هرگز محبت نمیبینند. او معلمی بود که همیشه معلم ماند. او میدانست که برای هر نوع تحولی باید از کودکی شروع کرد و سعی داشت در کودکان تفکر، تعقل، پایداری و مسوولیتپذیری را ایجاد کند و در این بعد نیز کاملا موفق بود.
منیژه ثابت، نقاش و از دوستان شاعر گفت: ایشان معتقد بود که بالاترین ارزش هنر این است که خود هنرمند را بسازد و آنطور زیست که شعر میگفت. با زندگی و مردم یگانه بود و این ویژگی سبب شد که ردپای او در جنبههای پسندیده تمامی ما دیده شود.