جهان و بقا!

جام جم آنلاین - علیرضا جهانبخش انگار با یک قانون نانوشته زندگی می‌کند. هر بار که عده‌ای تصور می‌کنند دوران او به پایان رسیده دوباره راهی برای ادامه پیدا می‌کند. این اتفاق آن‌قدر تکرار شده که دیگر نمی‌توان آن را تصادفی دانست. کاپیتان تیم ملی ایران سال‌هاست مقابل پیش‌بینی‌هایی که از پایان فوتبالش حرف می‌زنند ایستاده و هر بار جواب خودش را در زمین مسابقه داده است.
تازه‌ترین فصل این داستان در اکسلسیور هلند رقم خورده است. تیمی که شاید نه در اندازه‌های فاینورد باشد و نه از مدعیان سنتی فوتبال هلند به شمار برود. با این حال جهانبخش باز هم اروپا را انتخاب کرده است. او در دیدار برابر اسپارتا روتردام از دقیقه ۵۹ وارد زمین شد و در پیروزی ۲ بر یک تیمش نقش داشت. حتی در همان دقایق محدود نیز یک ضربه سر خطرناک زد که با واکنش دروازه‌بان حریف مهار شد.
 
فقط اروپا
جهانبخش تا امروز به حضور در فوتبال ایران و کشور‌های عربی رضایت نداده است.
زمانی که بسیاری معتقد بودند حضورش در فوتبال اروپا رو به پایان است راهی دندر بلژیک شد. تیمی که نه شهرت بزرگی داشت و نه مقصدی جذاب برای ستاره‌ای با سابقه بازی در لیگ برتر انگلیس و لیگ قهرمانان اروپا محسوب می‌شد. با این وجود او آن پیشنهاد را پذیرفت، چون یک هدف مهم‌تر در ذهنش داشت. ماندن در فوتبال اروپا.
برای خیلی از فوتبالیست‌های ایرانی بازگشت به لیگ داخلی یا انتقال به کشور‌های عربی اتفاقی طبیعی در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای است. بسیاری این انتخاب را به دلیل قرارداد‌های مالی بهتر انجام می‌دهند. جهانبخش، اما نگاه متفاوتی داشته است. او هنوز می‌خواهد خودش را در سطح فوتبال اروپا محک بزند. حتی اگر مقصدش تیمی کوچک‌تر باشد. حتی اگر مجبور شود از نقطه‌ای پایین‌تر دوباره شروع کند.
شاید همین ویژگی مهم‌ترین دلیل ماندگاری او باشد. جهانبخش هیچ‌وقت منتظر نمانده تا فرصت ایده‌آل از راه برسد. هر جا امکان ادامه حضور در فوتبال اروپا فراهم بوده آن را پذیرفته و تلاش کرده خودش را ثابت کند. از نایمخن تا آلکمار. از برایتون تا فاینورد. از دندر تا اکسلسیور. در تمام این سال‌ها یک نقطه مشترک وجود داشته است. او هرگز حاضر نشده به سادگی تسلیم شود.
 
یک ۳۳ ساله با انگیزه
البته واقعیت را هم نباید نادیده گرفت. جهانبخش دیگر آن وینگر جوانی نیست که با سرعت و تکنیک مدافعان را آزار می‌داد و عنوان آقای گلی اردویژه را به دست آورد. امروز او ۳۳ ساله است و طبیعی است که شرایطش با یک دهه قبل تفاوت داشته باشد. البته که او یک ۳۳ ساله باانگیزه است. با این حال تجربه و ذهنیت حرفه‌ای او هنوز ارزشمند است. همین موضوع باعث شده باشگاه‌های اروپایی همچنان به همکاری با او علاقه نشان دهند.
داستان جهانبخش بیش از آنکه درباره آمار و ارقام باشد درباره مقاومت است. درباره بازیکنی که بار‌ها از سوی منتقدان تمام‌شده لقب گرفته و هر بار دوباره برخاسته است. شاید اکسلسیور مقصدی نباشد که هواداران فوتبال ایران برای کاپیتان تیم ملی در ذهن داشتند، اما اصل ماجرا چیز دیگری است. جهانبخش هنوز در اروپا بازی می‌کند. هنوز برای جایگاهش می‌جنگد. هنوز به دنبال اثبات خودش است.
شاید روزی او هم راه بازگشت به فوتبال ایران یا لیگ‌های عربی را انتخاب کند. اتفاقی که برای بسیاری از ستاره‌ها در سال‌های پایانی فوتبالشان رخ می‌دهد. ولی آن روز هنوز نرسیده است. تا زمانی که جهانبخش بتواند در اروپا قرارداد امضا کند و دقایقی هر چند کوتاه در زمین حضور داشته باشد به نظر می‌رسد ترجیح می‌دهد همان‌جا بماند. جایی که سال‌ها برای رسیدن به آن جنگیده و هنوز حاضر نیست به این سادگی از دستش بدهد.