معجزه دانش در تصفیه ارزان آب 

آب
 ایران سرزمینی است که تاریخ آن با آب معنا یافته، از قنات‌ها و چشمه‌ها تا رودها و چاه‌هایی که قرن‌ها حیات را در پهنه این سرزمین جاری کرده‌اند. امروز نیز مسئله اصلی کشور، بیش از آنکه «نبود آب» باشد، «نحوه بهره‌برداری از آب موجود» است. در بسیاری از نقاط، آب هست، اما سالم، بهداشتی و آماده نوشیدن نیست. این تفاوت، ظریف اما تعیین‌کننده است. کشوری که در پهنه وسیع خود منابع آبی پراکنده، چاه‌ها، رودخانه‌ها، آب‌های سطحی و ذخایر محلی دارد، نمی‌تواند فقط از کمبود سخن بگوید، بلکه باید با ادبیات مدیریت، تصفیه، بهداشت و بهره‌وری پیش برود. بحران امروز ما، بحران تبدیل آب در دسترس به آب شرب ایمن است.
کد خبر: ۱۵۶۳۰۳۳
نویسنده شبیر دائمی

در روستاهای دورافتاده، در نقاط مرزی، اردوگاه‌های امدادی، مناطق صعب‌العبور، پادگان‌ها و یگان‌های عملیاتی، و همچنین در روزهای بحرانیِ زلزله، سیل و هر حادثه غیرمترقبه‌ای که زیرساخت‌ها را مختل می‌کند، مسئله فقط «وجود آب» نیست، بلکه باید به این اندیشید که نزدیک ترین آب در دسترس و قابل استفاده، چگونه به آب سالم و قابل شرب تبدیل شود. در چنین شرایطی، هر قطره آب ارزش حیاتی پیدا می‌کند. گاه همان آب چاه یا رودخانه که در نگاه نخست برای شرب مناسب نیست، با یک فرایند علمی ساده، کم‌هزینه و مطمئن، می‌تواند به منبعی گران‌بها برای زندگی تبدیل شود. این یعنی بهره‌گیری هوشمندانه از داشته‌ها، نه تسلیم در برابر کمبود.

از همین‌جاست که نقش شرکت‌های دانش‌بنیان ایرانی اهمیت راهبردی پیدا می‌کند. در ایران، جوانان پژوهشگر و شرکت‌های فناور توانسته‌اند محصولاتی طراحی کنند که با تکیه بر دانش روز، آب را از آلودگی‌های میکروبی، انگلی و عوامل بیماری‌زا پاک‌سازی کرده و آن را به سطحی قابل‌اعتماد برای مصرف انسانی برسانند. این دستاوردها فقط یک محصول صنعتی نیستند، بلکه پاسخی ملی به یک نیاز حیاتی به شمار می آیند. اگر امروز برای آب شرب سالم در برخی مناطق هزینه‌های سنگین لجستیکی، حمل‌ونقل و انتقال تحمیل می‌شود، چرا از توان داخلی برای تبدیل منبع نزدیک و موجود به آب سالم بهره نبریم؟ این همان نقطه‌ای است که سیاست‌گذاری هوشمند باید وارد شود.

مسئولان اجرایی، نمایندگان مجلس، سازمان‌های متولی آب، بهداشت، پدافند غیرعامل، مدیریت بحران و حتی نهادهای نظامی و امدادی باید به این حقیقت توجه کنند که امنیت آبی فقط در سدسازی و انتقال بین‌حوضه‌ای خلاصه نمی‌شود. امنیت آبی یعنی امکان تأمین آب شرب سالم در هر نقطه از کشور، در هر شرایطی، با کمترین هزینه و بیشترین سرعت. این هدف، بدون حمایت از فناوری‌های بومی و شرکت‌های دانش‌بنیان داخلی محقق نخواهد شد. حمایت از این حوزه‌ها، بخشی از راهبرد ملی تاب‌آوری است.

باید نگاه از «بحران مطلق» به «امکان حل مسئله» تغییر کند. ایران، با همه دشواری‌های اقلیمی، از ظرفیت علمی و فناورانه‌ای برخوردار است که می‌تواند آب‌های محلی را به دارایی حیاتی بدل کند. آنچه نیاز داریم، پیوند دادن اراده حکمرانی با دانش بومی است. مجلس باید برای این حوزه قوانین حمایتی مؤثر وضع کند، دستگاه‌های اجرایی باید خرید و به‌کارگیری این فناوری‌ها را تسهیل کنند، و نهادهای مسئول باید نگاه امنیتی و امدادی خود را با فناوری‌های تصفیه و ضدعفونی آب به‌روز کنند.

آب، اگرچه در ظاهر جاری است، اما ارزش واقعی آن زمانی آشکار می‌شود که سالم و قابل شرب باشد. امروز وظیفه ما این است که هر منبع در دسترس را با دانش و تدبیر به خدمت زندگی درآوریم. این همان معنای حقیقی مدیریت آب در ایران است، یعنی تبدیل محدودیت به امکان، و تبدیل آب موجود به آب سالم برای هموطنان. اگر سیاست‌گذاری کشور به این سمت حرکت کند، نه‌تنها بخشی از فشار بر منابع آبی کاهش می‌یابد، بلکه امنیت زیستی، سلامت عمومی و آرامش اجتماعی نیز تقویت خواهد شد.

newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها