نَقل

اگر مخاطبان خود را در تلویزیون از دست داده‌ایم به دلیل کم‌کاری خودمان است چه این‌که می‌بینیم در سال‌های نخست بعد از پیروزی انقلاب، توجه بیشتری به تربیت نسل کودک و نوجوان از طریق تولید برنامه‌های تلویزیونی صورت می‌گرفت ولی در سال‌های بعد از آن، شاهد کم‌مهری به برنامه‌های این گروه سنی بودیم، بودجه‌ها کاهش یافت و برنامه‌های تولید انبوه و زنده، کیفیت را کاهش داد و به تبع این مساله، بینندگان هم تا حدودی از دست رفتند.
یکی دیگر از مشکلات موجود، عدم استفاده از فناوری‌های روز جهانی در تولید برنامه‌های ویژه کودکان و نوجوانان است.
کودکان و نوجوانان تیزهوش‌ترین مخاطبان هستند و به هیچ وجه نمی‌توان آنها را فریب داد. آنها تشخیص می‌دهند که نیت برنامه‌سازان چه بوده و به این ترتیب با یک برنامه ارتباط برقرار می‌کنند و برنامه دیگری را دوست نخواهند داشت.
اگر این شانس را داشته‌ام که برنامه‌هایی به‌یادماندنی بسازم تنها به این دلیل بوده که از دل و جان برای کودکان مایه گذاشته‌ام و آنچه از توان و احساس و اندیشه بوده، به‌کار گرفته‌ام وگرنه کارهایم خوب از آب درنمی‌آمدند.
جنبه آموزشی برنامه‌های کودک و نوجوان هم کاهش یافته و تنها به سرگرمی‌های آنی توجه می‌شود؛ هرچند معتقدم سرگرم‌کنندگی، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های برنامه‌های تلویزیونی است تا مخاطبان را جذب کند اما نباید از خصوصیت آموزشی و تربیتی غافل بود.
مخاطبان نیاز به آموزش غیرمستقیم دارند و این نیاز در کودکان و نوجوانان بیشتر است.
هنرمندان حوزه برنامه‌های عروسکی در معرض آسیب‌های جدی جسمی قرار دارند و در عین حال کمترین دستمزدها را می‌گیرند، بنابراین باید توجه بیشتری به آنها بشود.
نمایش‌های عروسکی در ایران و جهان، مختص کودکان نیست بلکه بسیاری از مفاهیم عمیق فلسفی و انسانی از این طریق اجرا و القا می‌شوند. امیدواریم در تلویزیون ما نیز امکانی به وجود بیاید که برنامه‌های عروسکی ویژه بزرگسالان هم تولید شود.
مضامین بسیاری برای تولید آثار عروسکی وجود دارد ولی شتاب‌زدگی در کار موجب نزول کیفیت خواهد شد. همچنین باید به مشکلات معیشتی هنرمندان این حوزه هم توجه کرد تا آنها با تولید انبوه، در پی جبران این معضلات نباشند.
مسؤولان بدانند هر چقدر در حوزه برنامه‌های کودک و نوجوان هزینه کنند، سرمایه‌گذاری درازمدتی انجام داده‌اند که به هیچ وجه هدر نخواهد رفت.