شاید دیگر فرصتی پیش نیاید

محبوبیت سریال «نرگس» به مجموعه عواملی باز می گردد که به ذکر فهرست وار برخی از مهمترین آنها بسنده می کنیم و ارائه دلایل را به زمانی دیگر موکول می کنیم . مضامین اصلی نرگس ، همه از مشکلات اجتماعی و فرهنگی بسیار دم دست جامعه هستند: ازدواج خانواده هایی که به لحاظ توانایی مالی در یک سطح قرار نمی گیرند و به تبع آن مخالفت ها و سازشها، بیکاری و مشکل امرار معاش ، پدرسالاری و اتخاذ تصمیم های مستبدانه ، تعدد ازواج ، طلاق و عواقب آن ، قیمت گذاری روی آدمها به سبب نیازشان ، هویت باختگی و... از جمله مواردی هستند که همه ما دست کم با یکی از آنها روبه رو شده ایم. البته نه به این شکل سطحی - و حال مطرح کردن آنها حتی در لایه سطحی برای مردم عادی ، آشنا و ملموس و در عین حال جذاب است . مرگ پوپک گلدره و جایگزینی ستاره اسکندری در نقش یکی از اصلی ترین شخصیت ها و عادت مرسوم ما ایرانی ها در بزرگداشت از دست رفتگان و عزیزشمردنشان پس از مرگ ، استفاده از بازیگران شناخته شده و بازی قابل قبول آنها، تعدد قصه های فرعی و آدمها، شباهت معضلات زندگی آدمهای سریال به مشکلات بسیاری از افراد جامعه و از همه مهمتر پخش و ارتباط هر شبه مردم با سریال سبب شده مردم نرگس را دنبال کنند. حال ضعف در شخصیت پردازی ، مشکل در اوج و فرود داستان و گره افکنی ها و گره گشایی ها، تاثیرات سوئرفتاری محمود شوکت ، نرگس محتشم ، مجید نوایی و...، تخریب جایگاه افراد بویژه پدر و مادر در خانواده ، برانگیختن احساسات مخاطب و به بازی گرفتن عواطف او، سطحی نگری و ترویج آن در نگاه به معضلات و مشکلات عمیق و درونی افراد و اجتماع ، بدآموزی در ارتباط با انفعال آدمها در برابر پول و... دیگر به چشم نمی آید. آیا به هر قیمتی حتی تنزل فکری به جای ارتقای آن باید مخاطب را پای تلویزیون نگاه داشت؛ بازی با عاطفه و احساس بیننده تا چه حد جایز است؛ وقت آن نرسیده تا از زوایایی دیگر به چنین مشکلاتی بپردازیم؛ چرا باید همراهی سریال را صرفا براساس کنجکاوی پایه ریزی کنیم؛ چرا به جای طرح مسائل بدیهی و دعواهایی که هر روزه شاهدیم ، فرهنگسازی نمی کنیم؛ چرا به جای آن که تفکر و قوه خلاقه مخاطب را به کار گیریم ، همه چیز را به او تحمیل می کنیم؛ چرا...؛ این پرسش ها نه درباره این سریال ، که سریال های دیگر هم بی شک می تواند ادامه داشته باشد؛ اما هنوز دیر نشده است ، می شود از تکرار پرهیز کرد و خود را در برابر آزمون های تازه و نو محک زد. هدف طبعا فقط سرگرم کردن مردم نیست ، در این میان هدف اصلی گم شده که همانا تربیت و تعلیم نسلی است که با رسانه های دیداری پیوندی ناگسستنی دارند، شاید دیگر فرصتی پیش نیاید.