دیداری کوتاه با حمید دلشکیب بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون : آنها به عیادت پیر هنر نیامدند

مریضی حمید دلشکیب بود و دلخوری اش از بی مهری جامعه هنری دلشکیب بازنشسته شرکت نفت است او با60 سال سابقه هنری در سریال هایی چون ایتالیا ایتالیا، آقای مربوطه ، 22 + ، زندگی راز هستی و نیز فیلمهایی نظیر طغیانگر

کد خبر: ۱۰۰۱۶

پرونده ، گلهای داوودی ، آفتاب نشین ها ، تنوره دیو ایفای نقش کرده است آنچه می خوانید، احتمالا درد دل بسیاری از هنرمندان پیشکسوت سینمای ماست چیزهای دیگری هم هست؛ بخوانید: فرض را بر این می گذاریم که از شما هیچ نمی دانیم ؛ از خودتان بگویید.متولد سال 1305 هستم در سال 21 در بحبوحه جنگ جهانی دوم که متفقین ایران را اشغال کردند، به دلیل آن که دستی در کار ترجمه داشتم ، توانستم در نمایشی به نام گانگستر بازی کنم از همان زمان علاقه مند شدم این کار را ادامه دهم بعدها در شرکت نفت استخدام شدم در باشگاه شرکت نفت ، هر ماه برنامه های نمایش و شعبده بازی برگزار می کردیم تا این که از سال 1344 با سریال تلخ و شیرین وارد تلویزیون شدم و بازیگری در مجموعه های تلویزیونی را ادامه دادم و توانستم در سریال های متعدد بازی کنم . از سال 52 هم با فیلم تازه عروس وارد عرصه سینما شدم و در مجموع در170 فیلم و سریال بازی کرده ام که این فعالیت تاکنون ادامه دارد علت این که مشقات و سختی های این کار را با این سن و سال تحمل می کنم ، این است که ما معلم تصویری جامعه هستیم وقتی فیلمی پیامی اجتماعی ، اخلاقی و فرهنگی را به جامعه منتقل می کند، در حقیقت به نوعی به مخاطب آموزش می دهد. به همین دلیل بزرگترین آرزویم این است که دوباره بهبود یابم و بتوانم جلوی دوربین حاضر شوم کار ما سرگرمی نیست سرگرمی ظاهر قضیه است . باوجود آن که یکی از مشوقان ما برای ادامه این خدمت دشوار و طاقت فرسا، محبت مردم بوده و هست ؛ ولی از نظر دستگاه هایی که باید حامی هنرمندان باشند، این گونه نیست . حتی در دوران دو سه ماهه بیماری من ، کسی از این انجمن به دیدار من نیامد و آنها که در این مدت به من انرژی دادند، کسانی بودند که به ملاقات سایر بیماران آمده بودند و به من لطف داشتند که از این بابت خدا را شکر می کنم من سه بار آنژیو شدم؛ یکبار آنژیو پلاسی شدم، یکبار باتری داخل قلبم گذاشتند خانه سینما برای شما کاری نکرد؛ از ابتدای تاسیس انجمن بازیگران ، هیاتهای مدیره مختلفی تلاش کردند؛ اما عملا نتوانستند نتیجه ای در خور بگیرند آنها حتی به عیادت پیر هنر نیامدند نمی دانم چرا؛ یادم هست چند سال پیش به آقای مهاجرانی نامه ای نوشتم که آقا این همه تجلیل از هنرمند به هنگام تشییع جنازه او هرچند کار خوب و شایسته ای است ولی چرا تا وقتی زنده هستیم کسی از ما یادی نمی کند؛