چکیده این مقاله با مقایسه نظام‌مند کابینه جنگ ویتنام در دوران جانسون و نیکسون با کابینه جنگ ایران در دولت دوم ترامپ، فرسایش ساختاری نظام تصمیم‌گیری امنیت ملی آمریکا را در فاصله ۶۰ سال واکاوی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه چارچوب نهادی ظاهری حفظ شده است، سه ستون اصلی تصمیم‌گیری — مناظره بین‌نهادی، کانال‌های بیان مخالفت، و ارزیابی اطلاعاتی حرفه‌ای — به‌طور سیستماتیک فرسوده شده‌اند. در دوران ویتنام، اختلاف مک‌نامارا و راسک هنوز در چارچوب نهادی عمل می‌کرد و هویت دوگانه کیسینجر به‌عنوان «فقدان ارزیابی مستقل» هشدار تلقی می‌شد. در دوران ایران، نبرد روبیو و هگست از مناظره سیاستی به «بازی قدرت غیررسمی» بدل شده و هویت دوگانه روبیو (وزیر خارجه و مشاور امنیت ملی) توسط جان بولتون «فروپاشی همه‌جانبه هماهنگی در تصمیم‌گیری و اجرا» توصیف شده است. مقاله در پایان استدلال می‌کند که این فرسایش، نه یک عقب‌نشینی موقت، بلکه تخریب تدریجی سازوکار‌های خودتصحیحی نظام است — و نتیجه آن، ساختاری است که در بحران، توانایی یادگیری و اصلاح خطا را از دست داده است.

رادیو رژیم صهیونیستی بامداد دوشنبه گزارش داد که کابینه کوچک امنیتی اسرائیل با طرح پیشنهادی آتش‌بس در لبنان موافقت کرده است.

کارشناس مسائل رژیم صهیونیستی گفت: با توجه به اینکه هشت ماه از جنگ گذشته و اهداف رژیم صهیونیستی محقق نشده است تصمیم به انحلال کابینه جنگ گرفته شده است.

مرکز رسانه‌ای رژیم صهیونیستی گزارش داد که نخست‌وزیر این رژیم به وزرای کابینه درباره منحل کردن کابینه جنگ اطلاع داده است.