اشتغال کودکان ، امروزه موضوعی شده است که هدف آن به جای حل مشکل ، وخیم تر کردن آن است و به همین دلیل ، واقع بینی در آن وجود ندارد. در برخی خانواده ها به دلایل غیرقابل انکار یا غیرقابل پیشگیری ، کودکان تنها منبع درآمد خانواده هستند.
کد خبر: ۹۷۲۳۲
این کودکان ، هنگامی که از حق کار کردن در کارخانه ها و مغازه ها محروم می شوند، چاره ای جز گدایی ، نخاله فروشی یا تن دادن به فحشا در شهر ندارند. بسیاری از کودکان برای غالب شدن به فضای جامعه ، مجبور به زیاده روی در این فعالیت ها می شوند.
هدف اصلی یک بچه ، پول درآوردن برای تغذیه مادر یا والدین علیل خود است. دولتها و سازمان های
غیردولتی (NGO) یا دیگر سازمان های بین المللی می توانند از طریق ارائه طرحهای درآمدزای مبتنی بر تحصیلات - که همان سیستم مطالعه و درآمد است - به حل این مشکل کمک کنند.
می توان نکاتی از آن حوزه ها را شناسایی کرد که ممکن است برای کودکان مفید باشد. این طرح می تواند در قالب کارآموزی تحصیلات اولیه جای گیرد. این جرم نیست ، بلکه حمایت از یک کودک نیازمند و درک بهتر بحران پیش روی اوست. ما می توانیم والدین فقیری را که کودکان خود را به دلیل بحران مالی به کار نمی فرستند، شناسایی کنیم و با حمایت مالی آنها به تحصیلات فرزندشان کمک کنیم.
البته این کار کمی سخت است ؛ زیرا ممکن است بسیاری از والدین پس از گرفتن کمک مالی ، کودکان خود را به مدرسه نفرستند.
بنابراین می توان این کمکها را براساس میزان حضور در کلاس ارائه داد و همچنین از دانش آموزان شهری خواست دانش آموزان روستایی همکلاس خود را ملاقات کنند که این کار، نه تنها باعث تحصیل دانش آموزان روستایی می شود، بلکه برای دانش آموزان شهری فرصت برخورد اجتماعی با جمعیت روستایی را فراهم می آورد. تحصیلات عالی ، زمانی هدفدار و کمک کننده است که باعث ارتقای تعهدها و آوردن ایده هایی برای حل مشکل شود. برخورد اجتماعی دانشجویان شهری و روستایی نیز باعث به وجود آمدن آگاهی اجتماعی و تحصیلات کاربردی بهتر می شود.
در کنار مبارزه با اشتغال کودکان ، سازمان های غیردولتی (NGO)باید ایده های جدید برای ایجاد فرصتهای شغلی والدین به دولتهای خود ارائه دهند تا با تعهد کار کنند. جامعه بین المللی در برابر فقر مسوول است. نباید میان افراد فقیر و غنی جامعه شکافی عمیق وجود داشته باشد. سازمان ها و مجامع بین المللی باید برای نوسازی در طرز تفکرشان قدم بردارند.