آذرخش دل‌ها!

رحمت و رضوان الهی بر او باد.

او می‌گفت حنجره‌اش وقف سیدالشهداست و در جای دیگری آن را خرج نمی‌کند. بخوبی ردیف‌های موسیقی و فنون و مهارت‌های کلاسیک آواز را می‌شناخت و به زیبایی و استادی هر چه تمام‌تر اجرا می‌کرد.

در جلسات متعددی با او بوده‌ام. به زبان ترکی و فارسی و عربی می‌خواند. همه‌شان جانسوز و تکان‌دهنده. بسیاری از فارسی‌زبانان که معنای اشعار و ذکر مصیبت‌های ترکی او را متوجه نمی‌شوند با ملودی زیبا و فراز و فرودهای سحرکننده‌اش ارتباط عجیبی برقرار می‌کنند و سراسر وجودشان پر از عشق و حال و محبت به اهل بیت(ع) می‌شود.

در مراسم بین‌المللی پیرغلامان اهل بیت(ع) از او تجلیل کردیم. در آنجا به زبان انگلیسی هم خواند،‌ مهمانان انگلیسی‌زبان همراه سایرین با نوای «آی لاو حسین جانم» او را همراهی کردند. او 60 سال خواند و دل‌ها را آتش زد. برخی آثار او مثل «زینب زینب» جزو میراث فرهنگی ماست و باید ثبت‌تاریخی شود. او و برادر بزرگ‌ترش رحیم موذن‌زاده اردبیلی، صاحب اذان معروف، پربرکت و ماندگار شدند. اعلی‌الله مقامهما. از حاشیه‌ها دور بودند و وجودشان را وقف اهل بیت(ع) و ولایت کردند. خوش به سعادتشان.