دشواری‌های انقلابی‌ بودن

انسجامی که ملت و مسئولان در سال‌های 57 و 58 و در اوایل انقلاب پر شکوه جمهوری اسلامی داشتند باعث شد که آمریکایی‌ها راه نفوذی برای ورود به تصمیمات کشور نداشته و به عبارت ساده‌تر دستشان از کشور کوتاه شود. بعد از انقلاب آمریکایی‌ها تنها راه ورود خود به کشور را مداخله سخت می‌پنداشتند و اگر نگاهی به سیاست‌های آنها تا امروز داشته باشیم می‌بینیم موضوع‌ واقعی و جمع‌بندی آمریکایی‌ها انتخاب گزینه نظامی وحمله به ایران بود، اما امروز موضع آمریکا با توجه به تحولات داخلی کشور تغییر کرده، چون متاسفانه عوامل مختلفی در داخل کشور توانستند روی این مبحث که شرایط را برای آمریکایی‌ها مهیا کنند متمرکز شوند و می‌بینیم که با این شرایط،‌ آمریکایی‌ها اهداف خود را از طریق موضوعات براندازانه داخلی و کودتاهای داخلی و جریان‌های نرم فرهنگی در داخل جامعه انجام می‌دهند و به همین دلیل دقت‌ خاصی در جلوگیری از این تهاجم لازم است.

انقلاب اسلامی ایران در گذر زمان از حوادث سخت و تلخی عبور کرده و تنها چیزی که توانست در این حوادث بسیار سخت انقلاب را نجات دهد، ارتباط عاطفی و عمیق بین مردم و امام راحل بود که به‌نظر می‌رسد با منسجم‌تر شدن این روابط بتوانیم مسیر را بی‌خطر‌تر پیش ببریم. طبیعتا انقلابی بودن در زمان موجود بسیار سخت است، چون در شرایط فعلی حاکم، فضا اندکی غبارآلود است و در فضاهای غبارآلود معمولا افرادی حضور پیدا می‌کنند که از صراط مستقیم خارج می‌شوند و نمی‌توانند خود را در مسیر مستقیم تعیین شده نگه دارند.

بر این مبنا باید به مسائل اطراف دقت بیشتری داشته و پرچم‌ها را گم نکنیم، چون در نظام‌، پرچم افراد تعریف‌های مشخصی دارد، لذا در روایات داریم که پیامبر فرمود علی رایت الهدای، «علی پرچم هدایت است» یعنی هرکس به حضرت علی(ع) چشم بدوزد هرگز گم نمی‌شود و امروز رهبری و ولایت پرچم هدایت است و هرکسی باید خودش را با ملاک رهبری ارزیابی کند، نه با گذشته خودش که ما هم کسی بودیم، امروز برخی افراد با‌سابقه بسیار زیاد در کنار امام و دیگر انقلابیون کشور و با نگاه به این‌که ما هم کسی بودیم پس بنابراین هنوز هم هستیم و پرچمدار راه گذشته‌ایم، متاسفانه خود را پرچمدار جریان انحراف و شیطان کردند، لذا باید در این مسیر دقت کنیم که پرچم افراد و راه را گم نکنیم.

نصرالله پژمانفر رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس