قربانیان اکران

هرچند به نظرم از جنبه‌ای دیگر، فیلم اگر خوب و جذاب باشد، راه خودش را برای اکران پیدا می‌کند و باعث رضایت مخاطب می‌شود. وقتی فیلمی چند سال پیش ساخته شده و تا الان نتوانسته اکران شود، لابد کشش اکران را نداشته که روی پرده سینما نرفته است. البته برخی از این فیلم‌ها به عناوین مختلف و به هر قیمتی اکران می‌شود، اما می‌بینیم که تهیه‌کننده و کارگردان و پخش‌کننده آن طی مصاحبه‌هایی شروع می‌کنند به طرح این موضوع که در سینما مافیا و باندبازی وجود دارد.

اما اصلا به آن‌طرف قضیه نگاه نمی‌کنند که شاید مشکل از خود فیلم باشد. ما نباید همه کاسه و کوزه‌ها را سر شورای صنفی نمایش بشکنیم. البته این موضوع به این معنا نیست که اشکالات سیستم اکران و شورای صنفی نمایش را کتمان کنم، مسائل و مشکلاتی مثل حق و ناحق شدن و تضییع برخی فیلم‌های خوب و مواردی چون تبعیض میان فیلم سفارشی و دولتی و آثار بخش خصوصی وجود دارد که حتما باید بهبود پیدا کند. اما اگر سینماسازی، اولویت دولت، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی باشد و تشویق بیشتری برای این مهم صورت گیرد، فکر می‌کنم خیلی از این مسائل و مشکلات بی‌عدالتی در اکران فیلم‌ها حل شود. در آن صورت من به عنوان تهیه‌کننده، کارگردان و پخش‌کننده نمی‌آیم گناه اکران نشدن یا اکران نامناسب فیلمم را به گردن دیگری بیندازم. حالا امسال کمی فروش فیلم‌های سینمایی بهتر شده، وگرنه به نظرم اصلا رقم 50 میلیارد تومان فروش سالانه سینمای ما چیست که بخواهیم پای مافیا را به میان بکشیم. ضمن این‌که به نظرم از این حجم تولید زیاد هم باید کاسته شود و شورای پروانه ساخت وزارت ارشاد هم باید کمی ترمز تولید را بکشد تا در این وضعیت کمبود سالن، فیلم‌های بیشتری قربانی اکران نشوند.

حبیب اسماعیلی

عضو هیات مدیره کانون پخش‌کنندگان سینمای ایران