آنگاه که پس از دردی عمیق و ماندگار، حس رهایی و آزادی در وجودت پر میکشد، شوقی مییابی و بلند میشوی تا انتهای افق آسمان مینگری، سنگینی زمین را با قدمهایت پس میزنی و خاک را ترک میکنی. پیلهات را میشکافی، از بندها رها میشوی و به انگیزهای و امیدی پرواز را آغاز میکنی که این پرواز تمامشدنی نیست و تو اوج میگیری تا بلندای کائنات. تا لاهوت تا مرز نورها و سوی پاکیها و تا خانه خدا... پس با اشتیاق حرکت کن و مات و مبهوت و طلبکار روزگار مباش.»
در گفتوگو با جامجم آنلاین عنوان شد