فاتح افلاک در شب معراج

معراج میعادگاهی برای دیدار خدای بزرگ با عصاره خلقت بود. درباره این ملاقات عاشقانه روایات و تفاسیر گوناگونی وجود دارد، اما در یک کلام خداوند از گنجینه رحمت خود، برگزیده مخلوقات را سیراب کرد. پیامبر در این سفر چیزهایی دید که تاکنون کسی ندیده و چیزهایی شنید که تاکنون به گوش کسی نرسیده است.

او مانند قطره‌ای در پهنای اقیانوس فیض الهی فرورفت. اینجا بود که افلاک‌نشینان انگشت حیرت به دهان گرفتند و بر مقام خاک‌نشینان رشک بردند؛ فرشتگانی که در برابر حکم حضرت رب‌الارباب برای سجده به پیشگاه آدم بهانه می‌آورند با دیدن عظمت پیامبر(ص)، غبار غرور را از خود زدودند.

برای این سیر ملکوتی مراحلی شامل سفر جسمانی و روحانی را برشمردند و البته در این باره مخالفان نیز باب سخن گشوده‌اند و به این بهانه که وقوع چنین اتفاقی اساسا با ابراز طبیعی ممکن نیست یا امکان چنین رخدادی با عقل جور درنمی‌آید،‌ سعی در تخفیف آن داشته‌اند.

اما اشاره آیه اول سوره اسرا، حجت را بر هر مومن به حقیقت قرآن در این‌باره تمام می‌کند.

پیامبر بزرگوار اسلام این سفر را از سرزمین وحی آغاز کرد و به مهبط ملائکه رسید؛ سفری از حرم امن به حرم ایمن.

آنچه محقق و مسلم است، حضرت محمد(ص) در شب اسرا به مقامی رسیده که پیغمبران مرسل و فرشتگان مقرب به‌آن نرسیده‌اند. می‌گویند در این سفر خداوند ساختار و نظامی بالاتر از افق دید بشر عادی را به رویت حبیب خود رساند.

فتاح غلامی

جام‌جم