60 دقیقه در «ایستگاه یک»

از آن روز نام گروه به «کاسته» تغییر کرد. کاسته اولین آلبوم استودیویی خود را اردیبهشت 1394 همزمان با روز جَز منتشر کردند. عنوان آلبوم را ایستگاه یک گذاشتند. آلبومی در هشت قطعه و زمانی حدود 60 دقیقه. احسان صدیق، گیتار الکتریک، پیتر سلیمانی‌پور، ساکسیفون‌های تنور و سوپرانو و کلارینت باس، مازیار یونسی، پیانو و روزبه فدوی درام آلبوم را نواختند. ایستگاه یک به عنوان اولین تجربه کاری متفاوت بود. کاسته موفق شده بود در نخستین آلبوم رسمی‌اش اثری متفاوت با صدایی منحصر به‌فرد تولید کند. پیتر سلیمانی‌پور درباره سبک این آلبوم می‌گوید: «ویژگی‌های خاص این آلبوم باعث شده اثر در سبک خاصی قرار نگیرد.

در این اثر نحوه آهنگسازی جاهایی نزدیک به پروگرسیوراک شده است، اما همچنان آلبوم را نمی‌توان در سبک پروگرسیوراک قرار داد. ما با الهام از موسیقی جز، موسیقی محلی خودمان و موسیقی مدرن قرن بیستم این آلبوم را ضبط کردیم.» بداهه‌نوازی در ساخت قطعات آلبوم ایستگاه یک مشهود است و نمی‌توان برای آنچه کاسته خلق می‌کند سبک مشخص و معینی درنظر گرفت. آنها موفق شده‌اند صدای خودشان را خلق کنند و بدون اغراق یکی از متفاوت‌ترین نمونه‌های موسیقی مدرن و تلفیقی در ایران را به گوش علاقه‌مندان‌شان می‌رسانند.

این آلبوم سال 1394 توسط نشر هرمس منتشر شد. قطعات آلبوم عبارتند از، الگروجلوشاهی، ایستگاه یک، سه و نیم، ضرباهنگ بکم، کاشف به عمل آمد، تهران، یلمسی و پرده 7. احسان صدیق درباره اولین تجربه گروه کاسته نوشته است: «هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا کجای راهیم! هیچ‌چیز شنیده نمی‌شود.

بعد از رد کردن یک پیچ سخت، گرد و خاک زیادی بلند می‌شود. راننده، اتوبوس را نگه می‌دارد. درِ اتوبوس باز می‌شود و زن جوانی با دستکش و کلاه خاکستری و چمدان بزرگ آبی از پله‌های اتوبوس بالا می‌آید. روی مانتوی بلند خاکستری‌اش هیچ اثری از خاک جاده نیست! نگاهی به مسافرها می‌اندازد و سوت زنان در چمدان بزرگش را باز می‌کند.

کلاغ‌های صورتی از چمدان بزرگ آبی پروازکنان بیرون می‌آیند! آن‌قدر بال می‌زنند که برای لحظاتی گرد وخاک کنار می‌رود. از پنجره بیرون را می‌بینیم: اینجا ایستگاه اول است، همان جایی که دنیا آمدیم...»